woensdag, september 22, 2010

Herfst!

Mmmm, als de lucht naar appels en een klein beetje naar rottende blaren en paddenstoelen ruikt, als de zon niet zo meedogenloos meer is, als spinnen overal kantwerkjes hebben gehangen.
Dát is mijn tijd van het jaar. Ik ben een herfstmens. Niet dat ik ooit naar zo'n kleurenconsulente of ander nieuwtherapeutisch commercant ging om advies. Ik weet het gewoon van mezelf.
Kastanjes rapen, braambessen plukken, kleurrijke zonsondergangen en een tikkeltje weemoed omdat "het" weer voorbij is.Feloranje pompoenen, helrode rozenbottels.Het mag mistig zijn. En als het waait zwaaien de bomen frivool met confetti in alle denkbare schakeringen van bruin, groen en oranje.
Het grote afsterven, enkel en alleen om plaats te maken voor een nieuw begin. Het geeft mij het gevoel dat ouder worden zo slecht nog niet is.

donderdag, februari 19, 2009

Yes!!!!!

Nu horen ze het eens van een ander!

woensdag, februari 18, 2009

de tijd gaat snel

Hebt u dat ook soms? Dat u denkt : "ik schrijf even iets want dat is wel al een poosje geleden". En dan zet u zich nietsvermoedend voor uw verwaarloosde blog, en voor u het weet duwt u uw ogen weer in de oogkassen, klapt u uw opengevallen onderkaak weer dicht en legt u aan de huisgenoten uit waar die plotse massale en luidruchtige inademing van lucht voor nodig was?
Vertel op, hebt u dat ook?
Never mind eigenlijk, ik had het wél toen ik me hier zonet aan het schrijven zette.
Niet dat het niet leuk is, zo'n blog.
Niet dat ik niets te vertellen heb (of dat op z'n minst van mezelf vind).
Niet dat er niets te beleven valt (in wat voor een wereld leven wij, niewaar).
Het gaat gewoon veel te rap allemaal.
Moest onthaasten nog niet bestaan, ik vond het hier ter plekke uit want er is zó veel te doen en de tijd is zo weinig rekbaar.
Ik heb de hoop opgegeven om ooit als Tika uit Titatovenaar alles te kunnen
stilzetten met een eenvoudige handbeweging, maar kan er in dit Darwinjaar geen nieuwe natuurkundige opstaan die die mysteries verder ontrafelt? Een nieuw genie met liefst spectaculaire ontdekkingen?
Het zou anders wel Tijd worden!

zaterdag, maart 29, 2008

Ook goed!

Ha! Al wie over het weer klaagt is een oude zaag! Zelfs in de lente is het leuk op de zeedijk te lopen en je kaken vuurrood te laten verven door de wind en het zand. En wat meer is : met zulk weer kun je achteraf naar huis om compleet zonder schuldgevoel schandalig grote hoeveelheden warme chocomelk te drinken! Innig tevreden word ik daarvan.

woensdag, februari 20, 2008

Wabi Sabi


Al eeuwen shoppen wij westerlingen in het Oosten. Niet alleen goedkope wagens en speelgoed worden daar vervaardigd, de Aziaten schonken ons eveneens wierookstokjes en vuurwerk om van heerlijkheden als de loempia, sojasaus,kroepoek en gelakte eend nog te zwijgen.
Ook hun wijsheden gaan erin als zoete koek. En nu heb ik het niet over de gelukskoekjes-met-spreuk die je thee vergezellen na een maaltijd bij de chinees. Ik heb het over Yoga, Zen en Ying Yang die al lang bij ons gekend zijn. Daarna kwam de Feng Shui overgewaaid. Letterlijk, want in geen enkele leefruimte mochten de elementen water en wind ontbreken.
Nu is de nieuwe dada Mindfulness en daarvoor ging men de mosterd in het boeddhisme halen - waar volgens mij tegenwoordig ook het gros van de tuinornamenten vandaan komt als je zo de folders van Blokker of de Floralux bekijkt.
Prachtig allemaal. Heel bedaard en diep en rustig en bezonnen en zo.
Maar het lukt me niet. Ik slaag er maar niet in het "perfecte samenspel van alle systemen in mijn lichaam" te bereiken. Om van de systemen daarbuiten - zoals mijn huishouden, werk en vrije tijd - veiligheidshalve nog te zwijgen.
En dan vraagt een mens zich bijwijlen wanhopig af of ze de enige is die niet in een constante staat van harmonie met zichzelf verkeert en niet in het bezit is van een geolied huishouden en een immer blinkend aanrecht.
En wat meer is : daar diep van binnen als ze héél eerlijk is ook niet echt behoefte aan heeft. Al dat ingetogene, berustende en onthechte is eerlijk gezegd niets voor mij.
Oosterse Wijsheid ligt buiten mijn bereik concludeerde ik bijgevolg deemoedig.
Tot ik in datzelfde Oosten Wabi Sabi tegenkwam.
Het was als thuiskomen : versleten zetels, ruwhouten tafels, schelpen, stenen en hout als "versiering", een servies waarvan geen één bord gelijk is.
Niets blijft bestaan
Niets is perfect
Niets is compleet
En daar de schoonheid van zien en rust in vinden. Dat hadden ze me wel eerder kunnen vertellen!
Ik ben al jaren Wabi Sabi en ik wist het geeneens.
Toen ik Vriend heel blij en enthousiast over mijn ontdekking vertelde vond hij zelfs spontaan dat ik de Wabiste Sabiste mens ben die hij kent.

woensdag, januari 23, 2008

Stokje cadeau

Het jaar maar goed en wel begonnen en Bart smijt al met stokken.
Braaf als ik ben heb ik het toch maar opgeraapt.


3 artiesten die ik vorig jaar leerde kennen
Shantel : per toeval gezien in Dranouter en al na de eerste klanken helemaal verkocht. Meeslepende Balkanfolk gebracht door en voor superenthousiaste mensen, meer moet dat niet zijn. Dat Stefan Hantel halverwege zijn optreden in het publiek sprong en zijn pas gekochte taxfree vodka met ons deelde heeft de aha-erlebnis alleen maar krachtiger gemaakt.
Amy Winehouse met haar Rehab. Haar stem, haar verschijning waar nu eens duidelijk géén marketingmachine achterzat, en de lyrics. Alles klopte voor mij. Doodzonde dat het meisje ondertussen overduidelijk zelf dringend aan rehab toe is, ik hoop dat ze het haalt.
Beirut : mij aangewezen door Jongste, past perfect bij mijn voorkeur voor de eerste ontdekking.

3 dingen die ik niet zal vergeten
Dat mijn pa na de ultieme check-up genezen werd verklaard van kanker.
Dat een vriend veel te vroeg gestorven is nadat hij meer dan een jaar weerwerk bood aan diezelfde kanker.
Ik ben by the way een krak in vergeten : (plaats)namen, data, titels van films en boeken. Maar mensen en dingen waar ik me goed bij voel, dát onthou ik. Wees daar maar zeker van.

3 blunders
Ongetwijfeld zal ik met mijn grote mond en veel te rappe tong weer vele mensen tegen de haren in gestreken hebben. Mijn welgemeende excuses, ik werk eraan.
Het lukt mij niet om af te vallen.
Op gebied van privé-paperassen allerhande ben ik een uitsteller die haar gelijke niet kent. Niet alleen op gebied van paperassen trouwens, het stokje waar ik momenteel aan schrijf ligt hier ook al een paar weken.


3 dingen om trots op te zijn
Ik zorg voor het milieu want gebruik meestal mijn trouwe paard Vielo en in de winkel neem ik NOOIT plastieken zakskes.
Ik tref het met mijn gezin en Vriend, mijn familie, mijn vrienden en mijn werkplek en ik durf stellen dat dat ook voor een stuk aan mij te danken is.
Ben al vele jaren samen met een vriendin "barmoeder" tijdens het bloedgeven en tussen de getapte pintjes en geschonken koffie's door geef ik zelf ook (bloed).

3 gekochte of gekregen dingen
Alle liefde, alle dagen, van alle mensen en dieren rond mij.
Mijn fruitpers, geheel onverwacht en daarom zo pakkend.
De speciale familie-almanak gekregen van Zus die in mijn keuken aan de muur hangt en elke dag zijn praktisch nut bewijst.

En hier stokt het stokje.

woensdag, januari 09, 2008

op goede weg


Vriend heeft een nieuwe wagen.
Hij is er absoluut verguld mee, iets wat ik nog steeds niet aan mannen begrijp.
Waar hij minder blij mee is, is de GPSmadam, ingebouwd nog wel.
Vriend heeft het niet zo op haar begrepen en wil haar zo niet buiten, dan toch minstens ruilen voor een man, want hij heeft het er best moeilijk mee :zo'n madam die in zíjn auto zegt waar hij moet rijden. Een man, dat zou nog net gaan.
Ik vind het alleen maar leuk, iemand die me helpt de weg te vinden zonder dat ik m'n nek in een onmogelijke hoek hoeft te draaien terwijl ik ondertussen fietsers en geparkeerde wagens vanuit m'n ooghoeken in de gaten houd; om dan nét niet de straatnaam te kunnen lezen.
Zo kan het gebeuren dat ik tegenwoordig glimlachend toezie wijl Vriend na een quiz in één of ander godvergeten parochie nóg een pintje pakt, dan kan ik daarna blijgezind in het gezelschap van zijn madam Bob zijn.
Ik weet dat ze ons moeiteloos naar huis loodst. Sla ik een verkeerde straat in of is er een omleiding, dan hoor je haar eventjes denken maar na een korte aarzeling is ze daar steevast met een nieuwe oplossing.
Ik wil wel nog een naam voor haar bedenken want als je zo vele kilometers in de intimiteit van een donkere wagen doorbrengt heeft het geen pas meer nog steeds "madam" te zeggen vind ik.
En na enige tijd, als we mekaar dan echt goed kennen wil ik haar toch eens vriendelijk doch kordaat aanspreken.
Ik heb behoefte aan meer positieve feedback van haar, ik leef op van een beetje positieve bekrachtiging (wie niet trouwens).
Als ik dus na de zoveelste bocht en straat op het volgende rondpunt wéér de juiste afslag neem mag ze mij gerust welgemeend zeggen "goed gedaan!" of "we zijn er bijna".
Er zijn mogelijkheden zat die echt niet veel schijfruimte in beslag nemen :ik zou mijn naam willen ingeven, zodat ze me persoonlijk kan aanspreken en ze mag ook commentaar geven als ik me aan de snelheidsbeperkingen houd of als ik elke keer mijn richtingaanwijzers gebruik; ik zeg maar wat.
Maar hoe meer de madam naar mijn wensen zal zijn, hoe minder ze zal mogen zeggen van Vriend vrees ik.