woensdag, september 05, 2007

Hondsdagen

Ik wist helemaal niet dat ik zo op routine gesteld was en toch ben ik nu echt een beetje de kluts kwijt.
Maar ik begin voor u bij het begin, want u weet natuurlijk niet waarover het gaat.
Over mijn fietstochtje naar het ziekenhuis waar ik werk vertelde ik al eens.
Bij vroegdiensten zag ik hem niet, maar vóór alle andere diensten wel : hondje.
Zijn huisje staat in een straat waar ik elke dag doorrij. Het was een vrolijk beest, een allemansvriend van een onbestemd ras. Hij had een vaste stek voor het raam , al jaren.
Er waren ook poezen in huis en ze waren beste vrienden met hondje en hondje met hen, ik zag ze dikwijls samen spelen of slapen voor het raam.
Ik kan niet tellen hoe vele keren ik daar voorbij reed en hondje aankeek en hij mij - vrolijk kwispelend - honderden keren per jaar.
Maar u weet hoe het is op de fiets, je moet ook een oog op de weg houden dus de gekruiste blikken waren vluchtig.
Dit ter mijner verdediging.
Want ik weet echt niet hoe dikwijls ik hondje aangekeken heb op z'n kussen voor het venster eer ik besefte dat er iets vreemd was.
Dan wordt dat een aandachtspunt natuurlijk : " Ha! we naderen het huis van hondje, nu moet ik eens iets beter kijken " (Een mens praat wat af met zichzelf zo op de fiets. Ik toch.)
Hondje zat er alle dagen en keek mij gewoontegetrouw aan. Zoef. Ik was al voorbij, want ik bleef wel fietsen natuurlijk.
Soms lag poes te slapen tussen de poten van hondje.
Niks mis mee, lieflijk tafereel, en toch klopte er iets niet.
Tot op zekere dag poes wel héél uitgestrekt over de rug van hondje lag en mijn frank viel toen ik al bijna bij het ziekenhuis was, want het hield mij bezig hé, dat kan ik u verzekeren.
Natuurlijk....diezelfde houding, gelijk welk moment van de dag...hondje was opgezet! Vakkundig leeggehaald en weer opgevuld door een taxidermist! Ik heb hondje ooit zien kwispelen en heen en weer lopen voor het raam en nu zat datzelfde beestje daar met blinkende glazen oogjes stokstijf voor altijd naar buiten te kijken! Ik weet niet hoe lang al!
Als u denkt dat hiermee de kous af was, dan bent u er niet. Hondje en ik bleven elkaar dagelijks aankijken. Ik vroeg me af of ze hem 's avonds een halve slag draaiden zodat hij niet naar het neergelaten rolluik moest staren maar mee naar tv kon kijken.
Een tijd geleden zag ik dat er een nieuwe, levende hond in huis was maar mijn vriendje bleef op z'n vaste stek voor het raam om mij goedmoedig aan te kijken voor mijn werkdag begon.
Bij de kapper - wat zouden we doen zonder deze onuitputtelijke bronnen van buurtnieuws - hoorde ik dat de eigenaars al aan het sparen zijn; voor als het nieuwe nu nog levende hondje ook moet opgezet worden.
Ik duimde voor een lang leven voor het nieuwe beest want er was echt geen plaats meer op dat kastje voor het raam vond ik.
Maar nu is er al een tijdje iets wat mij verontrust.
Er hangen nieuwe gordijnen. Dat zag ik eerst. Lange, geen doorkijk meer voor hondje. Wat sneu.
Ik zag ook hondje niet meer. Nergens. Alle acrobatentoeren, tergend langzaam fietsen en gedraaide nekken ten spijt.
Ik hoopte aanvankelijk nog - ingegeven door de nieuwe gordijnen - dat er één of andere Debbie Travis aan het werk was geweest die hondje een meer kunstzinnig verantwoorde plaats had gegeven binnen het woonkamergebeuren, maar hoe ik ook gluur en tuur, hondje is spoorloos.
Zijn ze verhuisd en kijkt hondje ergens anders naar voorbijfietsende madammen die zich afvragen wat er mis is met dat beest?
Of hebben ze hem weggedaan ? En hoe doe je dat dan ? Toch niet naar het containerpark ? Is er ergens een plaats voor afgedankte opgezette hondjes ? Wordt hij te koop aangeboden in de kringloopwinkel of de betere tweedehandszaak ? Zit hij gewoon op zolder bij ik weet niet hoe veel andere opgezette hondjes en spelen de kinderen er hondenschooltje mee?
Ik hou het niet meer uit.
Vandaag heb ik - alhoewel het nog lang geen tijd is - een afspraak gemaakt bij mijn kapper.

9 opmerkingen:

Julia zei

Wat een prachtig verhaal, ik heb genoten en ik ben wel reuze nieuwsgierig wat er nu met het opgezette hondje aan de hand is . Laat je het nog wel even weten hier wanneer je terug bent van de kapper :)

aargh zei

Oh dit soort knagende onzekerheden, daar is niet mee te leven. Wie weet wat voor tragedie hierachter schuilt!
Wacht niet te lang met updaten Maxentia, ik wil het ook weten!

Lut zei

Ik wil het ook heel graag weten Maxentia, want mijn vroegere collega heeft haar bearded collie laten opzetten en die ligt op het logeerbed !

Frank zei

Wat een mens al niet tegen komt op de fiets! Daarom doe ik ook zo veel mogelijk woon/werk verkeer op de fiets.
Maar ook ik ben nieuwsgierig geworden naar wat er met het hondje gebeurt is.
Zo'n trouwe begroeter op je dagelijkse tocht.

Marius Nuy zei

Een schitterend fiets en peinsverhaal, maar ook dure nieuwsgierigheid. Want wat als de kapper het ook niet weet? Zou je niet durven aanbellen - als een van de trouwste fans van hondje!?

Cursief Huigje zei

lekker spannend, grappig beschreven ...

Maharal zei

..zit er een nieuwsgierige op duizenden kilometers vandaan, denkend, zijn hoofd vullend, aan die nu opgevulde hond.

pierre du coin zei

Wat een mooi verhaal. Als trouwe voorbijfietser vind ik dat jij wel recht hebt om te weten wat er met het hondje is gebeurd...
Opgezette huisdieren, ik blijf het toch wel wat bizar vinden. Een vriendin vroeger had een zetel vol liggen met kattenvellen (pelzen). Ik ging toch altijd op een stoel zitten..

Merlijn zei

Ieww! O wat raar zeg. En ergens vind je het toch zielig voor het hondje, dat eens sprong en blafte en nu stijf is.
Ik kijk op weg naar werk altijd naar een zwarte kat voor een deur, altijd buiten, altijd op zijn vaste plek voor de deur. Ik kan het ook niet precies beschrijven, maar ik moet 'm altijd even aankijken en eigenlijk zou ik dan willen stoppen...