maxentia

Herfst!

2010-09-22T12:24:00.004+01:00

Mmmm, als de lucht naar appels en een klein beetje naar rottende blaren en paddenstoelen ruikt, als de zon niet zo meedogenloos meer is, als spinnen overal kantwerkjes hebben gehangen.
Dát is mijn tijd van het jaar. Ik ben een herfstmens. Niet dat ik ooit naar zo'n kleurenconsulente of ander nieuwtherapeutisch commercant ging om advies. Ik weet het gewoon van mezelf.
Kastanjes rapen, braambessen plukken, kleurrijke zonsondergangen en een tikkeltje weemoed omdat "het" weer voorbij is.Feloranje pompoenen, helrode rozenbottels.Het mag mistig zijn. En als het waait zwaaien de bomen frivool met confetti in alle denkbare schakeringen van bruin, groen en oranje.
Het grote afsterven, enkel en alleen om plaats te maken voor een nieuw begin. Het geeft mij het gevoel dat ouder worden zo slecht nog niet is.

Yes!!!!!

2009-02-19T08:50:00.002Z

Nu horen ze het eens van een ander!

de tijd gaat snel

2009-02-18T08:30:00.000Z

Hebt u dat ook soms? Dat u denkt : "ik schrijf even iets want dat is wel al een poosje geleden". En dan zet u zich nietsvermoedend voor uw verwaarloosde blog, en voor u het weet duwt u uw ogen weer in de oogkassen, klapt u uw opengevallen onderkaak weer dicht en legt u aan de huisgenoten uit waar die plotse massale en luidruchtige inademing van lucht voor nodig was?
Vertel op, hebt u dat ook?
Never mind eigenlijk, ik had het wél toen ik me hier zonet aan het schrijven zette.
Niet dat het niet leuk is, zo'n blog.
Niet dat ik niets te vertellen heb (of dat op z'n minst van mezelf vind).
Niet dat er niets te beleven valt (in wat voor een wereld leven wij, niewaar).
Het gaat gewoon veel te rap allemaal.
Moest onthaasten nog niet bestaan, ik vond het hier ter plekke uit want er is zó veel te doen en de tijd is zo weinig rekbaar.
Ik heb de hoop opgegeven om ooit als Tika uit Titatovenaar alles te kunnen
stilzetten met een eenvoudige handbeweging, maar kan er in dit Darwinjaar geen nieuwe natuurkundige opstaan die die mysteries verder ontrafelt? Een nieuw genie met liefst spectaculaire ontdekkingen?
Het zou anders wel Tijd worden!

Ook goed!

2008-03-29T15:12:00.003Z

Ha! Al wie over het weer klaagt is een oude zaag! Zelfs in de lente is het leuk op de zeedijk te lopen en je kaken vuurrood te laten verven door de wind en het zand. En wat meer is : met zulk weer kun je achteraf naar huis om compleet zonder schuldgevoel schandalig grote hoeveelheden warme chocomelk te drinken! Innig tevreden word ik daarvan.

Wabi Sabi

2008-02-20T14:48:00.001Z

Al eeuwen shoppen wij westerlingen in het Oosten. Niet alleen goedkope wagens en speelgoed worden daar vervaardigd, de Aziaten schonken ons eveneens wierookstokjes en vuurwerk om van heerlijkheden als de loempia, sojasaus,kroepoek en gelakte eend nog te zwijgen.
Ook hun wijsheden gaan erin als zoete koek. En nu heb ik het niet over de gelukskoekjes-met-spreuk die je thee vergezellen na een maaltijd bij de chinees. Ik heb het over Yoga, Zen en Ying Yang die al lang bij ons gekend zijn. Daarna kwam de Feng Shui overgewaaid. Letterlijk, want in geen enkele leefruimte mochten de elementen water en wind ontbreken.
Nu is de nieuwe dada Mindfulness en daarvoor ging men de mosterd in het boeddhisme halen - waar volgens mij tegenwoordig ook het gros van de tuinornamenten vandaan komt als je zo de folders van Blokker of de Floralux bekijkt.
Prachtig allemaal. Heel bedaard en diep en rustig en bezonnen en zo.
Maar het lukt me niet. Ik slaag er maar niet in het "perfecte samenspel van alle systemen in mijn lichaam" te bereiken. Om van de systemen daarbuiten - zoals mijn huishouden, werk en vrije tijd - veiligheidshalve nog te zwijgen.
En dan vraagt een mens zich bijwijlen wanhopig af of ze de enige is die niet in een constante staat van harmonie met zichzelf verkeert en niet in het bezit is van een geolied huishouden en een immer blinkend aanrecht.
En wat meer is : daar diep van binnen als ze héél eerlijk is ook niet echt behoefte aan heeft. Al dat ingetogene, berustende en onthechte is eerlijk gezegd niets voor mij.
Oosterse Wijsheid ligt buiten mijn bereik concludeerde ik bijgevolg deemoedig.
Tot ik in datzelfde Oosten Wabi Sabi tegenkwam.
Het was als thuiskomen : versleten zetels, ruwhouten tafels, schelpen, stenen en hout als "versiering", een servies waarvan geen één bord gelijk is.
Niets blijft bestaan
Niets is perfect
Niets is compleet
En daar de schoonheid van zien en rust in vinden. Dat hadden ze me wel eerder kunnen vertellen!
Ik ben al jaren Wabi Sabi en ik wist het geeneens.
Toen ik Vriend heel blij en enthousiast over mijn ontdekking vertelde vond hij zelfs spontaan dat ik de Wabiste Sabiste mens ben die hij kent.

Stokje cadeau

2008-01-23T10:32:00.000Z

Het jaar maar goed en wel begonnen en Bart smijt al met stokken.
Braaf als ik ben heb ik het toch maar opgeraapt.

3 artiesten die ik vorig jaar leerde kennen
Shantel : per toeval gezien in Dranouter en al na de eerste klanken helemaal verkocht. Meeslepende Balkanfolk gebracht door en voor superenthousiaste mensen, meer moet dat niet zijn. Dat Stefan Hantel halverwege zijn optreden in het publiek sprong en zijn pas gekochte taxfree vodka met ons deelde heeft de aha-erlebnis alleen maar krachtiger gemaakt.
Amy Winehouse met haar Rehab. Haar stem, haar verschijning waar nu eens duidelijk géén marketingmachine achterzat, en de lyrics. Alles klopte voor mij. Doodzonde dat het meisje ondertussen overduidelijk zelf dringend aan rehab toe is, ik hoop dat ze het haalt.
Beirut : mij aangewezen door Jongste, past perfect bij mijn voorkeur voor de eerste ontdekking.

3 dingen die ik niet zal vergeten
Dat mijn pa na de ultieme check-up genezen werd verklaard van kanker.
Dat een vriend veel te vroeg gestorven is nadat hij meer dan een jaar weerwerk bood aan diezelfde kanker.
Ik ben by the way een krak in vergeten : (plaats)namen, data, titels van films en boeken. Maar mensen en dingen waar ik me goed bij voel, dát onthou ik. Wees daar maar zeker van.

3 blunders
Ongetwijfeld zal ik met mijn grote mond en veel te rappe tong weer vele mensen tegen de haren in gestreken hebben. Mijn welgemeende excuses, ik werk eraan.
Het lukt mij niet om af te vallen.
Op gebied van privé-paperassen allerhande ben ik een uitsteller die haar gelijke niet kent. Niet alleen op gebied van paperassen trouwens, het stokje waar ik momenteel aan schrijf ligt hier ook al een paar weken.

3 dingen om trots op te zijn
Ik zorg voor het milieu want gebruik meestal mijn trouwe paard Vielo en in de winkel neem ik NOOIT plastieken zakskes.
Ik tref het met mijn gezin en Vriend, mijn familie, mijn vrienden en mijn werkplek en ik durf stellen dat dat ook voor een stuk aan mij te danken is.
Ben al vele jaren samen met een vriendin "barmoeder" tijdens het bloedgeven en tussen de getapte pintjes en geschonken koffie's door geef ik zelf ook (bloed).

3 gekochte of gekregen dingen
Alle liefde, alle dagen, van alle mensen en dieren rond mij.
Mijn fruitpers, geheel onverwacht en daarom zo pakkend.
De speciale familie-almanak gekregen van Zus die in mijn keuken aan de muur hangt en elke dag zijn praktisch nut bewijst.

En hier stokt het stokje.

op goede weg

2008-01-09T12:56:00.000Z

Vriend heeft een nieuwe wagen.
Hij is er absoluut verguld mee, iets wat ik nog steeds niet aan mannen begrijp.
Waar hij minder blij mee is, is de GPSmadam, ingebouwd nog wel.
Vriend heeft het niet zo op haar begrepen en wil haar zo niet buiten, dan toch minstens ruilen voor een man, want hij heeft het er best moeilijk mee :zo'n madam die in zíjn auto zegt waar hij moet rijden. Een man, dat zou nog net gaan.
Ik vind het alleen maar leuk, iemand die me helpt de weg te vinden zonder dat ik m'n nek in een onmogelijke hoek hoeft te draaien terwijl ik ondertussen fietsers en geparkeerde wagens vanuit m'n ooghoeken in de gaten houd; om dan nét niet de straatnaam te kunnen lezen.
Zo kan het gebeuren dat ik tegenwoordig glimlachend toezie wijl Vriend na een quiz in één of ander godvergeten parochie nóg een pintje pakt, dan kan ik daarna blijgezind in het gezelschap van zijn madam Bob zijn.
Ik weet dat ze ons moeiteloos naar huis loodst. Sla ik een verkeerde straat in of is er een omleiding, dan hoor je haar eventjes denken maar na een korte aarzeling is ze daar steevast met een nieuwe oplossing.
Ik wil wel nog een naam voor haar bedenken want als je zo vele kilometers in de intimiteit van een donkere wagen doorbrengt heeft het geen pas meer nog steeds "madam" te zeggen vind ik.
En na enige tijd, als we mekaar dan echt goed kennen wil ik haar toch eens vriendelijk doch kordaat aanspreken.
Ik heb behoefte aan meer positieve feedback van haar, ik leef op van een beetje positieve bekrachtiging (wie niet trouwens).
Als ik dus na de zoveelste bocht en straat op het volgende rondpunt wéér de juiste afslag neem mag ze mij gerust welgemeend zeggen "goed gedaan!" of "we zijn er bijna".
Er zijn mogelijkheden zat die echt niet veel schijfruimte in beslag nemen :ik zou mijn naam willen ingeven, zodat ze me persoonlijk kan aanspreken en ze mag ook commentaar geven als ik me aan de snelheidsbeperkingen houd of als ik elke keer mijn richtingaanwijzers gebruik; ik zeg maar wat.
Maar hoe meer de madam naar mijn wensen zal zijn, hoe minder ze zal mogen zeggen van Vriend vrees ik.

te Gek om Los te Lopen

2007-12-09T13:24:00.000Z

Werkgroepen : net als in elk bedrijf dat zichzelf respecteert zijn ze er ook in onze branche niet vies van. Het opzet van de nieuwste werkgroep waar ik deel van uitmaak is de beeldvorming die er heerst over geestelijke gezondheidszorg aan de werkelijkheid aan te passen en dus positiever maken.
Prachtig initiatief! Want in deze tijden waar het bon ton is je eigen psycholoog te hebben of minstens af en toe depri te zijn, heersen er rond geestelijke gezondheid toch nog veel misverstanden en vooroordelen.
Ik werk in een algemeen ziekenhuis maar de meeste van mijn werkgroepcollega's komen uit meer gespecialiseerde instellingen.
Zo gebeurt het dat ik mij deze week verplaatste naar een beroemd en berucht psychiatrisch instituut in onze provincie voor één van onze vergaderingen.
Wanneer ik langs de receptie van het enorme imposante domein passeer om te vragen in welk van de antieke bouwwerken ik precies moet zijn staat er voor mij een man met zijn hele voorhoofd vol tatouages. Hij onderhandelt over de prijs van een "boeksje bladjes". Als binnenkomer kan dat tellen.
Ik moet het halve domein door en doe onderweg via voorbijgangers massa's inspiratie op voor onze eigen versie van The Ministry of Silly Walks die wij er op dienst op nahouden. Van houterig tot zwaaiend tot mompelend en knipogend.
Een lange man in grijs schoolmeesterschort passeert mij zingend op een fiets die zeven maten te klein is.
Ik durf gerust toegeven dat ik mijn ogen uitkijk.
En dan ben ik nog "van het vak" en dus per definitie één en ander gewoon.
Zeer leerrijk, zo'n wandeling over het domein, want wat ik leerde :
- cliché's zijn nooit helemaal onwaar.
- doorgedreven specialisatie is niet de plaats om met popularisering te beginnen.
- we hebben met onze werkgroep nog een lange weg te gaan.
al dan niet zwaaiend en/of knipogend

Wat blijkt?

2007-11-25T15:30:00.000Z

Als u nu denkt dat ik het bloggen beu ben dan zit u er volledig naast. Er gaat geen dag voorbij of ik sta op met het vaste voornemen en het prettige vooruitzicht vandaag toch echt iets te "placeren". Maar er is zo veel te doen, te zien, te beleven, en dat is allemaal zo ongelooflijk interessant en niet te missen dat het schrijven erbij inschiet.
En alhoewel het nog lang geen Nieuw Jaar is maak ik nu al het goede voornemen sommige van mijn spannende belevenissen iets vaker aan mijn blog toe te vertrouwen. Alhoewel dat spannend en interessant en niet te missen vooral in the eye of the beholder is vrees ik.
Ondertussen weet ik wél dat het Opgezette Hondje nog steeds op hetzelfde adres woont. Ik belde zekere dag heel stoutmoedig gewoon aan en vroeg aan zijn Madam hoe het met hem ging.
Bleek dat Hondje schrikbarend snel bleekte.
Om zijn teint te behouden moest Hondje naar de schoorsteenmantel verhuizen, ver van het raam en het zonlicht.
Taxidermisten aller landen, verenigt u en kom naar De Bedenkers met een antiverkleurspray! En rap een beetje!
Ik wil gerust zelf blijven kliederen met afbrokkelende speculaas in m'n koffie en m'n onderbroek trek ik nog wel een paar jaar geheel zelfstandig aan als ik daarmee dode dieren van een donkere toekomst op de schouw kan redden.

Fan voor het leven

2007-10-13T14:07:00.000+01:00

De beste uitvinding ooit wat openbare instellingen betreft is volgens mij de bib. Ik ben al een eeuwigheid lid, van toen er vooraan in elk boek nog beduimelde kaartjes zaten waarop de datum werd gestempeld die aangaf wanneer je ze weer moest inleveren. Zo'n stempel die de mensen van de uitleenbalie dagelijks via draaien en wringen moesten aanpassen en middels een groot kussen van inkt voorzien. "Tsjak tsjak!"
In die tijd heerste er in de bibliotheek nog een sacrale stilte, waardoor ik automatisch fluisterde, op mijn tenen liep en de boeken voorzichtig uit de propvolle rekken wurmde.
Er stonden grote fichebakken waar je - als je begiftigd was met inzicht in ingewikkelde classeringssystemen - vanalles kon opzoeken op getypte kaarten. Niks voor mij dus.
Ik zag mijn eigenste bibliotheek evolueren van een donkere, stoffige tempel met saaie leeszalen naar een moderne, kleurige ruimte met zitzakken en computers. Via de pc - zelfs via die van mij thuis in m'n woonkamer - vind ik met enkele tikken wat ik wil.
En het ongelooflijke is dat ze bijna alles hebben wat ik ook maar zou kùnnen willen.
Heb ik een muis die ik niet gevangen krijg, dan vind ik daar een slimme tip van onze of een buitenlandse tante Kaat.
Heb ik na mijn bezoek aan Barcelona de onbedwingbare drang zelf een mozaïek te maken, dan kan ik boeken over Gaudi meenemen, meer dan ik kan dragen.
Wil ik na het lezen van een artikel alles weten over Bonny Prince Charles en de slag bij Culloden, geen probleem.
Kilo's chicklit heb ik er al meegesleept, lang voordat het fashionable was het zo te noemen.
Zoek ik een recept van pangasiusfilet, een patroon van patchworkdekens, de juiste verftechniek, het antwoord op mijn opvoedingsvragen, een lekker restaurant in Amsterdam, een cursus Russisch voor beginners : één adres...mijn beminde bib.
Browsen op het internet kan nog steeds niet tippen aan het omslaan van de blinkende kleurige bladen van een fotoboek en met een laptop kruip je niet knus opgekruld in de zetel om je te verliezen in een verhaal.
Dat ik door mijn slordigheid een flinke sponsor ben in de vorm van "te laat"boetes, neem ik er graag bij; I simply luuuuuuuv ze bieb!!!

Avondje cultuur

2007-09-13T18:55:00.000+01:00

10 en ik kregen van Vriend kaartjes voor het filmfestival in onze eigenste stad.
Dank je wel lieverd!
Uitkiezen welke film we zouden gaan zien had heel wat voeten in de aarde maar uiteindelijk kozen we voor drama met Glenn Close en Meryl Streep over de relatie moeder-dochter.
Tenslotte mag het wel eens een film zijn die minder makkelijk ligt bij zo'n gelegenheid dachten we dapper.
Bij aankomst aan de cinema waanden we ons echt een beetje in Cannes ( wel even onze pittige kustwind wegdenken ). De rode loper lag over de hele breedte van het voetpad tot op de straat uitgerold, de pers stond klaar met grote camera's en van die omzwachtelde microfoons op een uitschuifstok en er stond een haag van schoon uitgedost volk te wachten. Bleek dat die avond de crew en cast van Flikken verwacht werd alsook Jane Birkin, Arno en nog meer beroemd volk.
10 en ik waren naar loffelijke gewoonte maar net op tijd maar berekenden dat we de reclame en voorfilmpjes wel konden overslaan om zo de aankomst van de sterren mee te maken. "Nee" zei de jongen aan de kassa, "dat zal niet gaan, de festivalfilms hebben geen reclame of filmpjes vooraf".
Jammer, maar een stuk van de film missen leek ons maar niks dus we trokken vrolijk tetterend naar de zaal.
We verwonderden ons erover dat er wel héél weinig publiek was, maar ja, cultuur is niet altijd even populair meenden we.
Groot was onze verbazing en verontwaardiging echter toen we minstens een kwartier reclame voorgeschoteld kregen. Waarna er - jawel - voorfilmpjes volgden. Tekenfilms notabene, eentje over zingende en dansende pinguïns, de andere over groene blubberige ruimtewezens.
En daar lieten wij de aankomst van Jane Birkin en Roel Vanderstukken voor schieten !Bij de derde - over ratten deze keer - vonden we het toch wat ver gaan, we zaten ondertussen al meer dan een half uur in de zaal!
En als ze dan toch per se voorfilms moesten draaien voor het festival, was er dan niks kunstzinnigers te bedenken dan animatiefilms ?
Ratatouille was al een kwartier bezig toen het ons begon te dagen...
We hadden ons van zaal vergist!

We zijn maar blijven zitten, voor de juiste film was het toch te laat.
De avonturen van een rat in Parijs die chefkok wil worden, niet mis als verhaallijn, geef toe.
In de pauze nog een jongen aan onze stoel gehad die ons vermanend kwam toespreken dat we niet betaald hadden.
Blijkbaar zet onze poep in de cinemastoeltjes een ingenieus systeem in werking waardoor de controlejongens op hun scherm kunnen zien welke zeteltjes onrechtmatig bezet worden.
Hij zal die twee dames wel héél stom gevonden hebben toen hij hun verhaal hoorde.
Na overleg met zijn chef werd onze misdaad voor één keer door de vingers gezien en konden we giechelend de film uitkijken.
Bwah, viel al bij al nog mee hoor.
Maar toen we achteraf in de loungebar Arno tegen het lijf liepen hoopte ik wel héél erg dat hij niet zou vragen welke film we gezien hadden.

Hondsdagen

2007-09-05T16:59:00.000+01:00

Ik wist helemaal niet dat ik zo op routine gesteld was en toch ben ik nu echt een beetje de kluts kwijt.
Maar ik begin voor u bij het begin, want u weet natuurlijk niet waarover het gaat.
Over mijn fietstochtje naar het ziekenhuis waar ik werk vertelde ik al eens.
Bij vroegdiensten zag ik hem niet, maar vóór alle andere diensten wel : hondje.
Zijn huisje staat in een straat waar ik elke dag doorrij. Het was een vrolijk beest, een allemansvriend van een onbestemd ras. Hij had een vaste stek voor het raam , al jaren.
Er waren ook poezen in huis en ze waren beste vrienden met hondje en hondje met hen, ik zag ze dikwijls samen spelen of slapen voor het raam.
Ik kan niet tellen hoe vele keren ik daar voorbij reed en hondje aankeek en hij mij - vrolijk kwispelend - honderden keren per jaar.
Maar u weet hoe het is op de fiets, je moet ook een oog op de weg houden dus de gekruiste blikken waren vluchtig.
Dit ter mijner verdediging.
Want ik weet echt niet hoe dikwijls ik hondje aangekeken heb op z'n kussen voor het venster eer ik besefte dat er iets vreemd was.
Dan wordt dat een aandachtspunt natuurlijk : " Ha! we naderen het huis van hondje, nu moet ik eens iets beter kijken " (Een mens praat wat af met zichzelf zo op de fiets. Ik toch.)
Hondje zat er alle dagen en keek mij gewoontegetrouw aan. Zoef. Ik was al voorbij, want ik bleef wel fietsen natuurlijk.
Soms lag poes te slapen tussen de poten van hondje.
Niks mis mee, lieflijk tafereel, en toch klopte er iets niet.
Tot op zekere dag poes wel héél uitgestrekt over de rug van hondje lag en mijn frank viel toen ik al bijna bij het ziekenhuis was, want het hield mij bezig hé, dat kan ik u verzekeren.
Natuurlijk....diezelfde houding, gelijk welk moment van de dag...hondje was opgezet! Vakkundig leeggehaald en weer opgevuld door een taxidermist! Ik heb hondje ooit zien kwispelen en heen en weer lopen voor het raam en nu zat datzelfde beestje daar met blinkende glazen oogjes stokstijf voor altijd naar buiten te kijken! Ik weet niet hoe lang al!
Als u denkt dat hiermee de kous af was, dan bent u er niet. Hondje en ik bleven elkaar dagelijks aankijken. Ik vroeg me af of ze hem 's avonds een halve slag draaiden zodat hij niet naar het neergelaten rolluik moest staren maar mee naar tv kon kijken.
Een tijd geleden zag ik dat er een nieuwe, levende hond in huis was maar mijn vriendje bleef op z'n vaste stek voor het raam om mij goedmoedig aan te kijken voor mijn werkdag begon.
Bij de kapper - wat zouden we doen zonder deze onuitputtelijke bronnen van buurtnieuws - hoorde ik dat de eigenaars al aan het sparen zijn; voor als het nieuwe nu nog levende hondje ook moet opgezet worden.
Ik duimde voor een lang leven voor het nieuwe beest want er was echt geen plaats meer op dat kastje voor het raam vond ik.
Maar nu is er al een tijdje iets wat mij verontrust.
Er hangen nieuwe gordijnen. Dat zag ik eerst. Lange, geen doorkijk meer voor hondje. Wat sneu.
Ik zag ook hondje niet meer. Nergens. Alle acrobatentoeren, tergend langzaam fietsen en gedraaide nekken ten spijt.
Ik hoopte aanvankelijk nog - ingegeven door de nieuwe gordijnen - dat er één of andere Debbie Travis aan het werk was geweest die hondje een meer kunstzinnig verantwoorde plaats had gegeven binnen het woonkamergebeuren, maar hoe ik ook gluur en tuur, hondje is spoorloos.
Zijn ze verhuisd en kijkt hondje ergens anders naar voorbijfietsende madammen die zich afvragen wat er mis is met dat beest?
Of hebben ze hem weggedaan ? En hoe doe je dat dan ? Toch niet naar het containerpark ? Is er ergens een plaats voor afgedankte opgezette hondjes ? Wordt hij te koop aangeboden in de kringloopwinkel of de betere tweedehandszaak ? Zit hij gewoon op zolder bij ik weet niet hoe veel andere opgezette hondjes en spelen de kinderen er hondenschooltje mee?
Ik hou het niet meer uit.
Vandaag heb ik - alhoewel het nog lang geen tijd is - een afspraak gemaakt bij mijn kapper.

Join us!!

2007-08-17T22:12:00.000+01:00

Ikzelf behoor nog tot de oude garde van Hen Die Geroepen Zijn. Maar onze rangen dunnen uit, we worden meer en meer een rariteit en wat meewarig bekeken. Verpleegkundige is al een hele tijd een knelpuntberoep en er waren al ettelijke dik gesubsidiëerde promotiecampagnes die weinig of geen aarde aan de dijk hebben gebracht.
Mensen die aan een opleiding beginnen krijgen vele faciliteiten, maar spectaculaire resultaten blijven uit , er is en er blijft een schrijnend tekort. Collega's worden niet vervangen omdat er simpelweg geen collega's voorhanden zijn. Waarom komen die reclamemannen eens aan ons niet vragen wat er zo interessant is aan onze job? Moeten wij dan in Godsnaam alles zelf doen? Alléz vooruit :

Een kleine greep uit de ontelbare voordelen van de verpleging :

- Het betaalt beter dan een job bij MacDonald (de uren zijn wel minder goed).
- Je mag de hipste crocs of fashionable birkenstocks dragen.
- Je moet je flashy witte outfit niet zelf wassen.
- Je krijgt de gelegenheid om de meest exotische, zeldzame en spannende aandoeningen
te ontdekken.
- Je krijgt aromatherapie : weliswaar in vormen die je voordien niet voor mogelijk
had gehouden.
- Geven is beter dan nemen ; vooral als het spuitjes en bloed prikken betreft.
- Wie wil er nog de chaosudoku uit de Humo als je dagelijks doktersvoorschriften mag
ontcijferen?
- Ruimte zat om in nachtelijke gangen silly walks te oefenen.
- Je werkt samen met onfeilbare en immer innemende, voorkomende en welgezinde
artsen.
- Originele fitness : vooral heffen, tillen en lopen.
- Nooit meer alleen met Kerstmis of andere feestdagen : je viert ze op het werk met
de collega's.
- Je krijgt de kans beroemde personen te ontmoeten : tenslotte moet iedereen ooit wel eens bevallen, één of ander laten verwijderen, aanzetten of gladstrijken.
- Als een etentje vervelend wordt kun je altijd uitweiden over sappige wonden of etterige toestanden om de boel wat leven in te blazen (of om van tafel verwijderd te worden)
- Je leert koffie drinken en appreciëren op alle uren van de dag.

Ons team kan er zo nog wel een paar opsommen.

Verder houden mijn collega's en ik ons beschikbaar om radiospotjes met deze slogans in te zingen of te figureren in promotieclipjes voor tv.
Wat de NMBS kan, lukt de verpleging ook.
Doén, mijnheer de minister!

How Are You Dranouter !

2007-08-09T06:35:00.000+01:00

We stappen geladen met tent en slaapzak door het heuvelland; links kijken een tiental koeien ons loom aan, rechts ligt een glooiend veld vol spruitkolen.
En dan krijgen we boven die kolen plots de rode wimpels van de Kayam te zien.
Verder stappen en na een bocht in de weg komen honderden (duizenden?) kleurige tentjes tevoorschijn, tegen de heuvel geplakt.
Het blijft een onvergetelijk zicht en één van de hoogtepunten van mijn zomer : het folkfestival van Dranouter.
De editie van dit jaar vond ik één om duimen en vingers bij af te likken.
Een tent ingericht door de kringloop - compleet met tapijten en zachte zetels - waar het goed toeven en luisteren is, fantastische te ontdekken muziek op de alternatieve locaties, plaats genoeg om te genieten van zon, muziek en schoon volk.
Bart Peeters die van het melige "wil je met me trouwen?" iets maakt waar een bomvolle tent van moet slikken, Kadril die met de volksmuziekschool - hulde aan de doedelzakken - voor een massaal kippenvelmoment zorgt, Shantel die zijn wodka uit Bulgarije ronddeelt in de Palace; maar iedereen doet springen, ook zij die niks kregen.
Als die mensen vanop het podium dan roepen : "How Are You Dranouter !", dan brult Dranouter onverstaanbaar maar volmondig positief terug.
Het festival vindt zijn zoveelste adem en wordt eindelijk weer zichzelf.

Liefde is een Fruitpers

2007-07-25T15:56:00.000+01:00

Dat Vriend op nogal wat punten van mij verschilt vertelde ik u al.
Alhoewel hij het voor strak, sober en gestroomlijnd heeft en ik géén van deze dingen ben, houdt hij het toch al vele jaren met me vol.
Zijn designkeuken ligt er steevast toonzaalproper bij, die van mij is letterlijk een kitsch kitchen.
Ik heb het voor patchwork, mozaïek, vuurwerk en rommelmarkten.
Vriend is gek op lange quizavonden. De moeilijke soort.
Hij en zijn ploeg zijn er meestal heel goed in. En dan mogen ze na afloop aan de prijzentafel iets kiezen. Vriend bracht al kunstboeken, flessen wijn, boekenbons, zelfs ooit een hotelverblijf mee.
Maar toen hij hiermee thuis kwam wist ik het zeker :
Hij houdt van mij.

Reizen om te Lezen

2007-07-23T16:05:00.000+01:00

We waren op reis dus. Een prachtige streek, superzonnig weer, avontuurlijke toestanden, pittoreske kapelletjes, lekker eten, u kent het wel.
Behalve sightseeiïng, gezonde natuurwandelingen en fascinerende cultuur is het voor ons ook altijd het moment om bij te lezen.
Kilo's boeken gaan waar wij gaan want niets is zo heerlijk als op gelijk welke plek ter wereld in een meeslepend boek duiken.
Dit jaar was het een terras met zicht op de bergen of een geurige alpenwei bij een kabbelend bergbeekje.
Vriend lees meestal dikke literaire boeken. Ik neem op reis pockets mee, I travel light! Letterlijk en figuurlijk. Van mij zijn het immers meestal romans die minder gerenommeerd zijn, historische liefdesverhalen of magische fictie. Om mijn geweten te sussen bij al dat makkelijke leesvoer maak ik het toch een béétje moeilijk en neem ik Engelse uitgaven, gevonden op de rommelmarkt of in de kringloopwinkel.
Als het boek pakkend genoeg is gaat het overal mee tot het uit is.
Zo was dat van mij - Searching for Caleb - zekere dag in een stadje in Italië. Een lange en vooral inspannende autorit van Vriend langs een bergpas met ronkende naam en dito reputatie had ons daar gebracht.
Na de markt, het park, de romeinse crypten en de kathedraal belandden we in een leuke bistro. Daar keek Vriend met de Italianen en een pintje koers terwijl ik bij het genot van een authentieke capuccino mijn boek las.
Het leven kan schoon zijn.
Wreed.
Dat ook.
Want toen ik 's avonds - terug in het hotel - mijn dierbare boek wilde pakken was het nergens te vinden.
Het ligt in Italië.
Zelfs als ik een boek tot het einde uitlees heb ik soms spijt. Spijt dat het gedaan is.
Maar dit is erger : ik weet zelfs niet hoe het afloopt.
Dit wordt een klus voor R ; zij kent als geen ander haar weg als het om boeken gaat. Zij zal een exemplaar voor me vinden.
Nog nooit de titel van een boek zo letterlijk in de praktijk gebracht.
Zucht.

Reizen om te Leren

2007-06-19T20:07:00.000+01:00

Rugzakreizen is een fantastische manier van vakantie houden vind ik. Je leert de streek en de mensen van heel dichtbij kennen als je niet weggestopt zit in een sterrenhotel. Als je je met hun plaatselijk vervoer verplaatst, je eten op hun markten koopt en staat te stuntelen met een wegenkaart ondersteboven ergens op de hoek van een straat maak je dingen mee die geen enkele touroperator je kan bieden : een zelfgemaakte pizza in de tuin van een sinaasappelverkoopster, ontbijt van rode bieten en vodka (en nog een vodka, en nog één), kaas helpen maken, mee mogen naar een verborgen watervalletje in een bergbos...
Ondanks al die heerlijkheden heb ik me in de loop der jaren toch laffelijk tot zekerder en comfortabeler reissystemen bekeerd.
Maar ik geniet als ik merk dat Oudste en Middelste zich (nog) niet zoals velen laten vangen aan Last Minute's naar All Inclusive eenheidsworst in Turkije.
Oudste is net terug van een maand Portugal. Met niks dan een rugzak en tent.
En na zijn verhalen weet ik : sedert 25-30 jaar geleden is er nog een charme bij voor de backpackers. De Erasmusstudenten. Tegenwoordig kom je in elke universiteitsstad jong volk van alle landen tegen die op hun beurt in andere steden ook jongeren kennen en in een mum van tijd heb je in quasi elk land vrienden en adressen.
In Miranda waren de meisjes uit Belgica alvast een gekend fenomeen, ontdekte Oudste. Met z'n vijven in een studentenhuis wonen ze zo goed als op hun balkon en zwaaien consequent naar iedereen die in hun straat passeert! Als PR voor ons land kan dat tellen.
Maar ondertussen werden ze wel echte Portugese chicas dus. Na maanden onderdompeling in de streek kennen ze natuurlijk alle places to be en people to meet. Who needs the Lonely Planet als er Erasmusstudenten zijn!
Oudste was ginder jarig enkele weken geleden en bakte - met Portugese ingrediënten - echte Vlaamse pannenkoeken voor al z'n nieuwe internationale vrienden daar. Het was een succes, hij moest het aan iedereen demonstreren.
De culinaire bevruchting werkte wederzijds : sedert thuiskomst doet hij zelf de heerlijkste dingen met olijven.
Maar hij moet waarschijnlijk gauw weer op reis, want gisteren kreeg hij een sms van Hiro uit Japan : "Tried to bake your pancakes. I sucked"

koffiecursiefje

2007-05-27T16:37:00.000+01:00

Ik heb het van thuis mee, mijn vader en moeder dronken ook, en nog steeds. Ze hebben nooit moeite gedaan dat voor ons te verbergen.
Als kind mochten wij elk om beurt de bonen malen en daarna het schuifje in de koffiezak leegmaken. Iets ouder mochten we met de ketel de koffie opgieten tot aan de boord, om dan te blijven kijken hoe de drab langzaam zakte. Geef toe, op zo'n prille leeftijd al aan zulke dingen blootgesteld worden : daar komen vodden van.
Ik ken alle symptomen van verslaving en ik weet het zeker : ik ben een koffiejunk. Al jàren, want toen VOF De Kunst in 1987 zong over "het pure spul zonder de suiker" en "het zwarte goud" brulde ik dat al in complete overeenstemming mee.
Als ik 's morgens uit bed kom gaan mijn gedachten onverwijld naar dat eerste shot, en wanneer ik de ochtendlijke slok neem, dan is dat waarlijk de spreekwoordelijke engel die op mijn tong plast....hemels.
In mijn Ouderhuis maken ze trouwens nog steeds koffie die rechtstaat in je keelgat, ook als je om 20u 's avonds binnenvalt. Respect! Ikzelf ben wat dat betreft door vele jaren hospitaalkoffie (lees : nonnenkoffie) op dat gebied sterk verwaterd.
Want alhoewel thuis de kiem voor mijn verslaving ontstond, mijn beroep van verpleegkundige heeft ook niet geholpen. De liters die dagelijks bij ons op dienst geconsumeerd worden zijn niet te tellen. Voor ons geen automaten of senseo, want niets zo authentiek en gezellig als de geur van versgezette koffie.
In Engeland mogen ze dan bij elk probleem uitroepen "I'll put the kettle on!", hier is de koffie ons bakje troost.
En geef toe - zelfs als je geen addict bent - er zijn heerlijkheden die pas echt tot hun recht komen in combinatie mét. Speculoos en chocolade bijvoorbeeld.
En kletsen.
Of al gehoord van thee- of chocomelkklets misschien?
En dan de sfeer die koffie oproept : Als ik een pak koffie opentrek, dan komt er salsa en percussie vrij, vrolijkheid, energie.
Dat overkomt mij nu eens nooit met groene thee zie.
(nipt van haar koffie)

Schuld en Boete

2007-05-13T09:21:00.000+01:00

Mijn meetje - God hebbe haar ziel - was zéér en goed-gelovig. Het eerste is volgens mij sowieso onmogelijk zonder het laatste. Ze was lid van een fanclub voor het woord fanclub zelfs maar bestond. In die tijd werden grote groepen fanatiekelingen nog leger of legioen genoemd. Het legioen van Maria (spreek uit Màarja) gaf haar de verzekering dat alle miserie die ze hier op aarde meemaakte ruimschoots zou vergoed worden in het Hiernamaals.
Met zichzelf moest ze niet inzitten, haar plaats was al besproken, maar de rozenkransen die ze voor ons bad zijn niet te tellen. Blijkbaar konden we wat extra gebruiken.
Haar geloof was erg kleurrijk en magisch en als kind al kon ik van beide niet genoeg krijgen.
Meetje had een grote verzameling heiligenbeelden die her en der in huis liefdevol uitgestald stonden.
Sint-Antonius stond met zijn bruine pij aan te glimlachen op de schouw en werd aangeroepen als ze iets kwijt was. Was het belangrijk, dan werd er zelfs een kaarske ontstoken aan z'n voeten. Vond ze het voorwerp niet direct, dan werd de intonatie eerder dwingend dan smekend, en ik maakte het ettelijke keren mee dat "Den Illihe Nantoon" letterlijk in de hoek belandde, met zijn gezicht naar de muur. Hij kreeg geen woord meer.
Het ritueel eindigde uiteraard met het vinden van het verlorene. Dan werd Sint-Antonius berouwvol uit zijn hoekje gehaald, desnoods ter penitentie op de plaasteren kaalkop gekust en uitvoerig bedankt. Fascinerend vond ik dat. Nog steeds eigenlijk. Voor elk mankement, elke tegenslag was er een heilige die - als je maar devoot genoeg was - een mirakel kon verrichten. Of toch op z'n minst voor voorspraak in verband met je zaak kon zorgen bij de grote baas, God himself.
Ik kan het niet helpen maar als ik de gezondheidsgoeroe's van vandaag hoor, dan moet ik aan mijn meetje denken. Alles wat je overkwam kon afgekocht worden via de juiste heilige. Tegenwoordig heb je genoeg aan de juiste voedingssupplementen of pillen. De grote schuldgevoelens waar het geloof onze meetjes mee bang maakte met zijn erfzonde, dagelijkse- en doodzonde werden vervangen door schuldinductie en dwingende richtlijnen op het gebied van (geestelijke)gezondheid : Beweeg meer! Stop met roken! Eet gezond! Ontspan! Werk aan jezelf! Maak vrienden! Denk positief! Iemand die de dag van vandaag depressief of zwaarlijvig is - u kunt er vast nog andere bedenken - moet "mea culpa" slaan want heeft niet goed genoeg voor zichzelf gezorgd.
De dag van vandaag moet je niet meer elke avond ontelbare Weesgegroetjes afwisselen met Onzevaders om in de Hemel te geraken, de 10 simpele stappen van onze eigenste Vlaamse overheid volstaan.

Bijna even pervers als hopen op rijstpap met gouden lepels vind ik dat.

Nice way to start the day!

2007-04-30T23:56:00.000+01:00

Ik ga met de fiets werken. Ecologisch verantwoord en zo. Het ziekenhuis is trouwens belachelijk dichtbij moet ik er eerlijkheidshalve aan toevoegen.
Mijn fietstochtje verloopt volgens een min of meer vast patroon, alnaargelang de shift die ik heb.
Heb ik vroegdienst, dan vertrek ik iets na zes uur en zwaai ik naar het hoogbejaarde dametje in de straat dat al haar voetpad staat te vegen. Haar hoekhuis was vele jaren geleden een dorpswinkeltje. Zo één waar je alles kon krijgen van zaklamp tot sluitspeld. De rolluiken van de vroegere winkel gaan nooit meer omhoog maar als haar deur openstaat kan ik zo binnenkijken : alles staat er nog - geprijsd in oude belgische franken - keurig in rekken en op planken. Toen ik het de eerste keer zag geloofde ik mijn ogen niet. Maar we zijn nu vier jaar later en het is nog net zo. Misschien is ze van plan ooit weer open te gaan, en houdt ze daarom alles spic & span? Zou ze weten dat de onderlijfjes die in haar etalage liggen ondertussen very old-school zijn - ze heten nu marcellekes - en als zoete broodjes over de toonbank zouden vliegen? Eén dezer dagen vraag ik haar of ze me één van de heiligenbeeldjes verkoopt die ook tot haar ondertussen historisch assortiment behoren.
Iets verder laat de uitbaatster van het café haar hond uit. "bij nonkel Thierry" staat er in sierlijke letters op de ruit. De verf bladdert wat af. Ook bij madam, maar die trekt zich daar niks van aan. Ze rookt in kamerjas een sigaret wijl hond zijn plas doet.
De bakkerij is al open en de geur van verse boterkoeken is merkbaar tot op straat. Elke morgen weer een verleiding. Het helpt dat ik de slechte gewoonte heb thuis laat te vertrekken, zo heb ik geen tijd om af te stappen en de dag zondig te beginnen.
Verder is alles nog rustig op dit vroege uur - behalve op het kruispunt - daar snorren al grote hoeveelheden vrachtwagens voorbij. De haven is vlakbij, vandaar. Sommigen lijken wel kerstbomen, met een stuurcabine vol lichtjes. Van anderen weet ik aan de hand van de naamborden hoe de vrouw en kinderen van de chauffeurs heten. Ze komen uit alle landen en vervoeren de meest uiteenlopende zaken. Appelsienen uit Spanje, hout uit Roemenië, worst uit Polen. Ik stel me dikwijls voor wat er door de bestuurders heen gaat als ze me met m'n fiets zien staan aan het stoplicht. Ze benijden me vast dat ik aan de zee woon denk ik dan. En ze raden dat ik in het ziekenhuis werk, want dat is nu vlakbij.
Groet voor collega's van andere afdelingen die ook toestromen en fiets op slot. Op dienst krijg ik van de nachtwaak koffie tijdens de overdracht.

Hot Dog

2007-04-18T21:29:00.000+01:00

Vriend heeft een hond en die is bijgevolg ook een beetje van mij.
Hij kent het geluid van mijn wagen en wanneer ik op vrijdagavond aankom staat hij hoopvol hijgend aan de poort als ik parkeer. Ik kan geen stap verder voor ik hem uitgebreid geaaid heb en verteld heb hoe lief en braaf en flink hij wel is. Niets om je raprap vanaf te maken want nadien installeert hij zich nog op z'n rug voor een knuffelsessie.
Ik heb het over De Hond welteverstaan.
Het is grote liefde tussen ons.
Vriend is ook blij als ik er ben, daar niet van, maar hij kan absoluut niet zo aandoenlijk kwispelen als De Hond.
Met ons drieën maken we lange wandelingen want zoals het een Border Collie betaamt vindt De Hond alle weer hondenweer.
Altijd even enthousiast en gedreven springt en rent hij en legt minstens drie keer de afstand af die wij doen. Een plezier om te zien hoe hij aan het strand een zeehond wordt en in de westhoek ijverig alles wat poten en oren heeft bijeendrijft.
Komen we afgepeigerd thuis en denken we dat hij nu wel moe zal zijn, dan kijkt hij ons hoopvol aan of er geen spelletje frisbee inzit. Onvermoeibaar is dat beest.
Maar het koddigst vind ik hem als hij van Vriend het commando "Lig" en "Blijf" krijgt. Wij stappen verder en De Hond - die eigenlijk moet blijven waar hij is - sluipt ons met z'n buik tegen de grond na, klaar om onmiddellijk plat te liggen als één van ons zich omdraait, onschuldige blik inbegrepen.
De slimste, grappigste, gezelligste hond ter wereld, dat wij die nu net treffen.

Gevleugeld Geflipt

2007-04-09T12:36:00.000+01:00

Het was al ruim vooravond vorige week zondag - koers op tv - toen we op aanraden van Lilith Ieperwaarts trokken. Niet dat ze erg moest aandringen. Ik ben gek op straattoneel. Het heeft iets middeleeuws vind ik : je vergapen aan kunstenmakers, raar uitgedoste figuren, vuurspuwers, muzikanten en mimespelers.
We werden niet teleurgesteld, want ondanks het feit dat we te laat waren voor Abigail waren we - in het geheel niet gehinderd door enige voorkennis - ruim op tijd voor de Clement Brothers. Stel je een aftandse koelwagen voor, zo eentje waar een oude beenhouwer de markten mee doet, die het terrein komt opgereden. Aan het stuur een mega-hagedis. Of toch iets reptielachtigs. Het oranje-rode beest parkeert netjes z'n wagen en smijt de zijdeuren open. De inhoud wordt afgeschermd door kippengaas, waarachter een vijfkoppig orkestje staat te wachten. Ondertussen zit er al flink wat volk te wachten op de lange houten banken. Er is ook een versleten maar kleurig caravanneke mee dat dienst doet als bar en de lizardman hangt gekleurde lichtjes rond het terrein, ik kreeg er zowaar een cowboyachtig jaarmarktgevoel bij.
Als binnenkomer kan dat tellen vind ik. Als je goed kijkt op de foto zie je de chauffeur boven op de wagen liggen en het publiek monsteren.

Het orkestje brengt op geheel eigen wijze countrytraditionals en blues, aan mekaar gepraat met anekdotes uit het marginale leven van de familie in Deurne - al zou die net zo goed eender waar in Vlaanderen of de wereld kunnen zijn -. Ze herinnerden me héél af en toe aan de Internationale Nieuwe Scéne waar ik mij in hun begindagen (de jaren '70) aan vergaapte. Maar hoe avontuurlijk of underdogachtig ze ook willen zijn, de Clement Brothers, er moeten nog massa's boterhammekes gegeten worden voor ze zó ver zijn. Maar goed, goed en inventief, en super als het zo onverwacht in je schoot valt. We bleven tot de laatste man en vrouw en lieten er zelfs onze pappenheimers voor staan. Als de hagedis tenslotte alles afbreekt, de stekker uit het stopcontact trekt, de deuren dichtklapt en met z'n bestelwagen wegrijdt, dan speelt het orkest nog steeds voort. Mede dank zij hen zijn we volgend jaar zeker weer present in de Gevleugelde Stad.
P.S. : Zitten we zaterdagavond op café in Brugge, staat daar iemand die ik meen te kennen - maar waar vandaan ook alweer? -.Vriend heeft geheugen voor ons alletwee en herkent onmiddellijk één van de Brothers. Leuke babbel nog, en waarlijk cowboys die jongens: altijd van huis weg en on the road.

Slap Gelach

2007-03-31T11:03:00.000+01:00

Ik zou er zo graag meer over weten, het fenomeen beschreven zien in één of ander gerenommeerd vaktijdschrift. Het wordt door degenen die het nooit hebben soms smalend "kinderachtig" genoemd. Misschien is het inderdaad een overblijfsel uit die kindertijd en kun je het als een soort regressie beschouwen, als je je niet door goede manieren of verantwoordelijkheden laat tegenhouden en gewoon die lach bezit van je laat nemen. Als je ouder bent kun je er denk ik een fractie eerder mee ophouden dan vroeger, het iéts beter beheersen, maar echt zeker weet ik dat niet want mij lukt het zelden.
Is er trouwens ooit wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de slappe lach? Want ik meen het hé, ik wil mij daarin verdiepen. Is het cultuurgebonden? Krijgen Eskimo's of Bosjesmannen het ook? Doen Fabiola of Mathilde het in de beslotenheid van hun paleis tot de tranen hen over de wangen rollen? En roepen ze dan uit, terwijl ze naar hun buik grijpen die ondertussen pijn doet van het onbeheerste lachen : "Stop! Of ik doe het in mijn broek!"?
Het zou ook erfelijk kunnen zijn. In dat geval zit het bij mij langs moederskant in de familie.
Mijn moeder is 66 maar op familiefeestjes steevast de eerste om het te krijgen, op de voet gevolgd door mijn zus en mezelf die het véél erger hebben( of heet het in dit geval "beter kunnen"?). De kinderen vallen prompt in en we gaan door tot het niet proper meer is, gierend met alles - het hoeft niet noodzakelijk iets met de aanleiding te maken hebben - die is sowieso meestal onbenullig.
Jongste kan het samen met haar vriendinnen zo erg hebben dat ze elkaar letterlijk moeten rechthouden.
Het is alleszins besmettelijk want alhoewel ik het een enkele keer helemaal op mijn eentje heb gehad zijn de aanvallen op zo'n moment belange zo heftig niet en veel vlugger over. Het is iets wat je minstens met twee maar makkelijk ook met z'n meren kunt krijgen. Héél genant op vergaderingen of voordrachten trouwens, ik verzeker u!
Als je moe bent heb je er ook iets minder verweer tegen, meen ik te ervaren, en stress is een factor die de ernst verhoogt. Als het niet mag of ongepast is en je probeert met krampachtig hikken de boel te maskeren, mag je er zeker van zijn dat het een ramp wordt en je eindigt met heftig schokkende schouders en een rode kop.
Ik zou durven beweren dat vrouwen het iets vaker hebben dan mannen - zo op het zicht -alhoewel ik geen statistieken of enquêtes heb om die bewering te staven.
Ik stel me ook vragen bij de benaming. De slappe lach. De lach is allesbehalve slap, of zo ervaar ik het alleszins niet. Ik zou hem eerder spastisch noemen : de kontrole over je spieren is op een bepaald moment volledig weg, met vreselijke grimassen, gemorste koffie, onverstaanbare woorden en schokkende bewegingen als gevolg. Letterlijk een lachstuip dus.
Veel vragen, ik kon ze zelfs niet googelen want weet niet of er wel een engels woord bestaat voor het verschijnsel.
Maar wat ik wel weet : deugd dat dat doet! Achteraf voel je je totaal ontspannen en in vrede met de hele belachelijk ernstige wereld.

Oei!

2007-03-22T12:13:00.000Z

Zo lang geleden al!
Nee, hier gebeurden geen vreselijke noch trieste dingen.
Nul kommer en kwel.
Gewoon, leven met alles erop en eraan en de blog de blog gelaten.
Er is dan ook zó veel te doen en te beleven. Prioriteiten leggen is soms moeilijk en om die reden doe ik het dikwijls gewoon niet. Ik doe wat voor de hand ligt.
Ik ben bovendien ongelooflijk goed in uitstellen. Ik moet daar helemaal geen moeite voor doen, dat komt vanzelf, ik ben om zo te zeggen een natuurtalent.
Als ik een mooi boek lees of met iets interessants of leuks bezig ben laat ik zonder schuldgevoel alles wat mogelijkerwijs kan blijven liggen ook daadwerkelijk liggen.
Daar kunnen bij tijd en wijle de hopen strijk, bergen (af)was, ongeopende briefwisseling, bibliotheekboeken, op-telefoon-wachtende-familieleden en -vrienden (en nu dus mijn dierbare blog ook) van getuigen.
Maar kijk, het zal de aanstormende lente zijn - of anders gewoon stom toeval - maar mijn strijkkast is leeg, mijn aanrecht blinkt en de post is gesorteerd.
Er liggen wel een pak superinteressante, verse bibliotheekboeken op mijn salontafel te schreeuwen "LEES MIJ!".
En ik heb nog avonddienst straks. Maar morgen, morgen zeker. Of anders overmorgen - op voorwaarde dat het dan geen te goed weer is en dat er niemand langskomt welteverstaan.

Gedichtendag

2007-01-25T10:34:00.000Z

Poëzie is niet echt mijn ding, meestal nogal gekunsteld en gezocht vind ik.Ik ga er ook nooit naar op zoek.Maar af en toe vindt een gedicht mij, en dan klikt het meteen.Omdat het precies zegt wat ik voel, omdat ik er kippenvel van krijg of omdat het me vrolijk maakt.Eten en drinken vind ik dat dan. Soms schrijf ik het op en loop er dagenlang mee in de zak van m'n jas om steeds te herlezen tot ik het bijna van buiten ken.

Een Zwemmer Is Een Ruiter

Zwemmen is losbandig slapen in spartelend water,
is liefhebben met elke nog bruikbare porie,
is eindeloos vrij zijn en inwendig zegevieren.

En zwemmen is de eenzaamheid betasten met vingers,
is met armen en benen aloude geheimen vertellen
aan het altijd allesbegrijpende water.

Ik moet bekennen dat ik gek ben van water.
Want in het water adem ik water
word ik een schepper die zijn schepping omhelst,
en in het water kan men nooit geheel alleen zijn en toch nog eenzaam blijven.

Zwemmen is een beetje bijna heilig zijn.

Paul Snoek

Jutten na Storm

2007-01-19T09:42:00.000Z

Je moet het in je hebben, anders lukt het niet. Dan loop je langs het strand en ziet alleen oude rommel, met wat geluk misschien eens een mooie gave schelp.
Je kunt het ook niet overal. Aan de kant van de stad is het strand opgespoten en zit de stroming anders, daar spoelt zelden iets aan, maar hier op de oosteroever haal je je hart op.
Mijn vader doet het al zo lang ik me kan herinneren, maar sedert zijn pensioen gebeurt het met overgave en steeds meer kennis van zaken.Ikzelf kan ook het strand niet op zonder achteraf iets mee te hebben.
De prachtigste dingen liggen hier bij tijd en wijle gewoon voor het oprapen : afgesleten en mat geworden stukjes glas in poederkleuren, door het water en het zand geschuurde en gebleekte stukken hout, schelpen in alle maten en modellen.
Dat werden in de handen van mijn vader al naambordjes, onderzetters, windgongs, halskettingen.
Zit ik dus aan de koffie in mijn Ouderhuis en bedenk vol voorpret wat er wel niet allemaal te vinden zal zijn op "ons" strand, zegt pa ontgoocheld : "nog gin sulfer, de wient zat verkèrd"
En hij heeft weer eens gelijk!

Veggie Shoes

2007-01-14T15:15:00.000Z

Er is zo veel wat een meisje van 15 - bijna 16 ma! - wil, en als je dat in de koopjestijd aanschaft heb je meer voor hetzelfde geld, da's logisch!
Gisteren dus met Jongste naar de solden, het moest er van komen.
Mij een paar uur in de winkelende massa storten en pullekes, broeken, sjaals bekijken lukt me wel, als het maar geen wekelijkse kost is.
Gisteren bijgevolg eindelijk ook voor het eerst in een sportwinkel de fameuze "schoenen" in handen gehad die in verpleegmiddens een rage aan het worden zijn. Mij onder de aandacht gebracht door het Jong Geweld bij ons op dienst en sindsdien zie ik ze inderdaad overal. In de cafetaria tijdens de lunchpauze zijn ze prominent aanwezig aan voeten van elke leeftijd. Ze springen ook danig in het oog, met wel 20 verschillende zuurstokkleuren.
Ze zouden superlekker zitten en goed zijn voor én tegen vanalles door de nopjes aan de binnenkant en de gaten naar de buitenkant.
Ik deed ze aan m'n voeten en moet toegeven dat ze lekker zitten. Licht en luchtig als een marshmellow. Ik kan echter niet geloven dat je er geen ongelooflijke zweetvoeten in krijgt. Ze zijn van plastiek! En zo zien ze er ook héél overtuigend uit.
Nu heb ik niks tegen plastieken schoenen, in de zomer durf ik teensletsen dragen, en Teva's hebben ondertussen ook hun nut bewezen alhoewel ik er nooit gekocht heb. Maar waarom moeten die dingen zo schandalig duur zijn? Je moet er geen koe voor slachten en villen, er komt geen looien aan te pas, het model lijkt eerlijk gezegd nergens naar, en het is "made in China". Ze mogen dan geen leer bevatten, wie weet hoeveel kinderzweet of op zijn minst onderbetaalde-arbeiderszweet kleeft eraan?
Ik denk dat ik het bij mijn espadrilles hou, ook diervriendelijk.
Kreeg trouwens net foon van 10, ze kocht gisteren Crocs, in het roze.

De werken van warmhartigheid

2007-01-11T10:22:00.000Z

Stanislas Deridder is 72. Een grote, lichamelijk gezonde, intelligente, alleenstaande man. Hij was zijn hele leven al een beetje een zonderling, deed van tijd tot tijd bizarre uitspraken tegen wie de moeite deed met hem te praten, maar zonderde zich meestal volkomen vrijwillig van iedereen af. Hij werkte zijn hele loopbaan in een kleine plaatselijke bibliotheek en leeft nu van een miniem pensioen.
Hij wordt bij ons voor opname gebracht door de politie omdat hij al dagenlang op straat rondhangt en een onsamenhangend verhaal opdist. Wanneer hij bij ons gebracht wordt is hij vervuild, vermoeid, extreem mager en verward.
We geven hem te eten en te drinken, hij krijgt een warm bad, we kleden hem en hij krijgt onderdak.
Stanislas charmeert ons met zijn hoofse manieren. Met zijn wandelstok lijkt hij wel een engelse gentleman, weggelopen uit een oude musical.
Beetje bij beetje wordt één en ander duidelijk.
Stanislas woonde tot aan hun sterven bij zijn ouders. Hij kon daar al die tijd zijn eigen excentrieke zelf zijn en bleef door hun aanwezigheid gespaard van ambetantigheden zoals belastingsaangiften, rekeningen, verzekeringen. Zijn vader stierf zeven jaar geleden. Zijn moeder was een kranig, vinnig vrouwtje dat drie jaar daarna overleed aan de gevolgen van een griep.
Voor de begrafenis was er nog hulp van de ondernemer, maar met al de rest moest Stanislas het zelf redden. Hij mist zijn ouders. Hij mist de boodschappenlijstjes, de verse soep, de gestreken hemden in de kast.
Maar merkte mettertijd dat het ook zonder ging en had er bijgevolg zelfs bijna geen erg in toen de electriciteit gerantsoeneerd werd wegens onbetaalde rekeningen.
De ongeopende post stapelde zich op in de gang, de keuken vulde zich met lege blikken en vuil serviesgoed.
De huisbaas hield het langst van al met hem uit, uit respect voor de ouders van Stanislas die 30 jaar lang onberispelijke huurders waren.
Tegen de tijd dat hij bij ons terechtkwam, was Stanislas ook zijn woonst kwijt, inboedel aangeslagen wegens meer dan 2 jaar onbetaalde huur.
Omdat het nodig is voor subsidies allerhande worden op een PAAZ alle mensen van een voorlopig etiket voorzien. Bij Stanislas plakt de dokter hem schizoïde persoonlijkheidsstoornis op. We merken algauw dat Stanislas functioneerde dankzij de regelmaat en routine van zijn job en zijn ouderlijk gezin. Nu deze twee weggevalllen zijn kan hij zelfstandig wonen waarschijnlijk niet aan, alhoewel hij dat zelf wél wil.
Enkele van onze opties : een beschutte woonvorm, een psychiatrisch ziekenhuis, een bejaardentehuis.
Ziet u hem komen?
Beschut wonen volzet.
Psychiatrisch ziekenhuis geweigerd wegens geen woonst (daar zijn ze immers ook bang om na de behandeling met de mensen geen kant uit te kunnen) .
Bejaardentehuis niet happig omdat Stanislas nog heel mobiel is en dus laag scoort voor subsidie; wachtlijst van minstens een jaar trouwens.
En daar sta je dan, met een man van 72, dakloos, en een ligdagduur die steeds lager moet. Iemand een idee? Want zo hebben we wel nog een paar klanten hoor.
PS : naam en omstandigheden werden aangepast om herkenning te vermijden.

Harry Safari

2006-12-30T12:40:00.000Z

Langzaam maar ruim op voorhand loopt de zaal vol. Wij zijn voorbereid, alles staat klaar. Ze zoeken hun plaats, aangeduid met een naambordje per tafel van vier. Ze luisteren naar namen als Kwistedadde, Alzheimer, Malheur, Hup Mariette, Angry Young Men, Hego, Zwamneusjes.
De meeste ploegen bestaan louter uit mannen, hier en daar merk ik een vrouw op.
Er hangt al vlug een sfeer van aangename spanning, verwachtingsvol. Balpennen worden bovengehaald, brillen opgezet, drankjes besteld.
Die drankjes ter plaatse krijgen, dat is mijn werk deze avond, dat gaat me beter af dan wat die mannen doen.
Best imposant om zien anders, een zaal barstensvol verstand.
Ze worden dikwijls nerds genoemd, maar er zitten best smakelijke exemplaren tussen. Ik zal wel niet objectief zijn want ik vind intelligente mannen sowieso iets hebben.
Uren aan een stuk worden vragen gesteld, muziekfragmenten beluisterd en foto's bekeken. Ongelooflijk wat een mens voor zo'n avond allemaal behoort te weten.
Een onvermoede wereld gaat voor mij open : die van winnaars van wielerwedstrijden en onbekende metalen, van internationale verdragen en Belgisch-Gallicische damesgroepen. En wat meer is : van mensen die het leuk vinden daar op een zaterdagavond hun hoofd over te breken, die in hun handen wrijven als er een ingewikkelde wiskundige formule op het scherm geprojecteerd wordt. Alsof dat niet genoeg is worden daartussen nog rode draden, links en breinbrekers geserveerd.
Ik word er bij momenten zenuwachtig van, u kent dat wel, het ligt op de tip van je tong maar vooraleer er iets daagt is de volgende vraag daar alweer. Bij vele vragen ligt er zelfs helemaal niks op mijn tong.
Ik glunder van trots als na de ronde die Vriend samenstelde een spontaan applaus weerklinkt, ze bestaan dus blijkbaar in soorten ook nog, die vragenrondes.
En als u denkt dat er voor de gelegenheid plat water of een glaasje prik wordt genuttigd, dan hebt u het mis : we kunnen de vraag naar alcoholische dranken amper bijhouden.
Naar ik van Vriend – presentator van dienst én ervaringsdeskundige - verneem gebeurt wat hier doorgaat niet alleen in West-Vlaanderen maar ook en nog intensiever in onze andere provincies! Ze hebben een ranking en een eigen forum.
Ze bestaan in verschillende moeilijkheidsgraden, dus als ik laag genoeg zak zou er wellicht zelfs iets voor mij tussenzitten.
Het is absoluut eens wat anders dan bloemschikken of worstenkaarting : Vlaanderen quizt!

Durf je?

2006-12-27T17:27:00.000Z

Voor velen niet zo leuk en gezellig als je zou denken, kerst.
Ik heb het ook niet voor die opgeklopte commerciële toestanden, waarbij er bergen cadeautjes onder de boom moeten en waar je al van eind november in de winkels en in folders in je brievenbus mee om de oren wordt geslagen. Om van het obligate en verschrikkelijk misbruikte "White Christmas" van Bing Crosby maar te zwijgen, dat weken van tevoren al uit de luidsprekers in de winkelstraten rolt.
Maar de geur van dennenaalden, de kitsch in de loop der jaren verzameld aan de boom, kaarsjes en lichtjes, daar heb ik niets tegen.
Waar ik bovenal elke keer weer naar uitkijk is het samen zijn. Ik heb het geluk dat mijn ouders nog leven, ik heb een zus en twee broers en met ons vieren en onze partners hebben we 17 kinderen in leeftijd variërend van 23 tot 4. We komen rond kerst allemaal samen. Dat is nooit een duf feestje, lijkt soms meer op een heksenketel eigenlijk. Maar het is elk jaar weer genieten.
Je zou vergeten dat het voor sommigen anders is. Dat er mensen zijn die nergens verwacht worden. Dat er mensen zijn die van niemand een knuffel krijgen. Het kost nochtans niets. En het doet zo'n deugd. Ook als je gever bent. Ik ben een fervent voorstander en beoefenaar. Iemand waarvan je het niet gewoon bent welgemeend vastpakken. Probeer maar eens!

Niet voor gevoelige kijkers

2006-12-20T14:13:00.000Z

Wat doet dat deugd, zo veel welgemeend advies betreffende het bestrijden van ongewenste muizen.

Ondertussen heb ik die van mij - zoals u kunt zien - gevangen, en laat ik u zeggen dat ik er niet goed van ben. Zij trouwens nog veel minder.
De manier waarop ik het heb klaargespeeld staat me echt erg tegen. Ware het nu een korte, moordende nekslag geweest, ik had me ermee verzoend. Maar dit kleine pootje tussen die val. Alsof ze nog een kans had, als ze maar hard genoeg probeerde. Ik kreeg er op slag compassie mee. Wat me ook opviel was dat ze ogenblikkelijk van stoute mannelijke muis in zielige vrouwelijke veranderde. Toch eens moeten analyseren dat.
Niet dat ik mij vergiste. Dat werd al na enkele uren duidelijk toen meelijwekkend maar onvindbaar gepiep en gescharrel weerklonk. Ik heb indertijd zo gegniffeld met mijn meetje - een echte stadsmus - die een weesgegroetje las voor de muis die ze valsgewijs vermoord had, maar ik moet zeggen dat ik ook tot alles in staat was om vergiffenis te krijgen toen ik dít vond in een kartonnen doos, tot voor kort de verblijfplaats van chocoladen sinterklaasventen :

De kleinste (en volgens Jongste ook dapperste en vooral snoezigste) minimuis die ik ooit zag. Ik zal u de commentaren van dochterlief over moordende en vermoorde moeders besparen. Oudste zette het beestje buiten. Enkele uren later vond ik op exact dezelfde plaats broer of zus, wanhopig proberend de steile kartonnen dooswand te beklimmen. Ook buiten ermee (en het is zo guur en zo koud, en minimuis zo klein)
Ondertussen vermoed ik dat er zich nog een exemplaar in ons washok bevindt, al dan niet mini. Voorlopig staat er tegen de muur een val met pindakaas, want ik neem goede raad steeds ter harte. Maar nu ga ik dus eerst zo'n fuikvalletje kopen, want ik wil hier thuis in de kerstperiode zowel de vrede als mijn gemoedsrust bewaren.

Muis

2006-12-13T23:01:00.000Z

Belachelijk dat ik het niet meteen door had. Die ritseling elke keer ik het was- annex berghok binnenkwam. Een paar dagen geleden werd het duidelijk, toen ik een pakje vanillebloem van het rek pakte dat verdacht licht aanvoelde. In de achterkant zat een opening geknaagd, groot genoeg voor een gulzig muizenkopje.
Ten strijde!
Muizenvallen bovengehaald. Ik weet het, het zijn wrede werktuigen, maar wat wil je. Vroeger ving ik de beestjes levend en ooit zette ik met die bedoeling een keukenmuis met mijn voet in een hoek klem. Het beest spurtte wanhopig langs mijn been in mijn broek omhoog en toen ik gruwend aan die broekspijp schudde, kreeg het verschrikte diertje ruimte en kroop steeds verder naar boven. Sindsdien heb ik voorgoed het sparen van muizenlevens én het dragen van olifantenpijpen afgezworen.
Muizenvallen dus.
Er staan er ondertussen drie, want Muis en ik zijn sedert de dag van zijn ontdekking in een zenuwoorlog verwikkeld.
Van de val met chocolade blijft hij af, evenals van die met kaas. Nee hoor, geen zin.
Ondertussen begon meneer (mevrouw?) wel bij gebrek aan vanillebloem doodleuk aan een rol beschuiten. En wel aan een tempo om U tegen te zeggen. Ik hoop maar dat ik geen volledig gezin onderdak geef.
De derde val werd deze morgen - sakkerend, ik geef het toe - van een stukje stokbrood voorzien met het idee : als hij beschuiten lust....
Kom ik deze middag thuis, heeft die onverlaat het brood mee zonder dat de val dichtklapte.
Daarnet ontdekte ik een appel waar hij zijn tanden inzette.
Ik ben vast een bron van groot vermaak en sterke verhalen als hij straks met z'n vrienden voor een gezellig avondje samenkomt.
Val opnieuw geplaatst met brood, zó scherp afgesteld dat hij verschillende keren dichtklapte voor ik hem eindelijk kon neerzetten.
Ik heb voorlopig al mijn vingers nog, maar dat is slechts een kwestie van tijd, en ik krijg de indruk dat Muis dat weet.

Amsterdammm

2006-12-09T19:12:00.000Z

Ik logeerde met Vriend in een allercharmantst grachtenpand op 2 hoog, onvermijdelijke steile en uiterst smalle trap inbegrepen.
Onze auto stond netjes op een bewaakte randparking. Niet alleen was daar het parkeergeld heel schappelijk, we kregen er als toemaatje 2 leenfietsen voor de duur van ons verblijf. We konden ons geluk niet op toen we met de neus in de lucht, nog wat onwennig vanwege de terugtraprem, de ene gracht na de andere kruisten en de hele binnenstad verkenden op die fiets.
Amsterdam lijkt op Brugge en toch ook weer niet. Nergens protserige gebouwen of overdadige kerken. Ongelooflijk veel fietsen, op sommige kan en wordt vanalles vervoerd, het lijkt bij momenten Peking wel. Massa's boogbruggetjes, de tram overal. Maar vooral : Amsterdam bruist en borrelt, tot in het kleinste hoekje.
Van Gogh is zijn zalige bipolaire zelf, met schilderijen gaande van diepsomber tot skyhigh en alles daartussen. Rembrandt is er met zijn Nachtwacht en zijn Joods Bruidje, Vermeer met het Melkmeisje. Prachtig allemaal.
We slenteren over het Waterlooplein en wat mij in al de jaren dat ik hem ken niet lukte, daar slaagt een oude marktkramer in : Vriend koopt - gesterkt door een broodje haring - zijn allereerste tweedehands kledingstuk ooit. U zult hem vast herkennen als u hem eens tegenkomt : hij draagt vanaf nu een stoere zwarte lederen jas met ceintuur, jas ouder dan Vriend zelf.
We reden door het Vondelpark en snoven sfeer in de Pijp, maar onze favoriet blijft de Jordaan. We hebben er lekker gegeten onder begeleiding van een authentieke zanger-pianist. Wat later vonden we café De 2 Zwaantjes, waar we na het nuttigen van ettelijke geestrijke drankjes en het zingen van menig levenslied tenslotte vriendelijk doch beslist - al zingend - de deur gewezen werden wegens weliswaar enthousiaste, toch laatste klanten.
Beschrijven hoe we die nacht zijn thuisgeraakt zou ons hier té ver leiden, maar laat ik zeggen dat de weg lang, wiebelig en bijwijlen zéér onzacht was en dat de fiets van Vriend er blijvende letsels aan overhield.
De volgende morgen zaten we echter - zij het iets later dan gepland - alweer monter op de fiets voor meer.
Want Anna-Maria heeft gelijk, Amsterdam is formidabel!!

Lieve Sint,

2006-12-06T19:47:00.000Z

Een tijd geleden werd onder invloed van (over)ijverige Nederlandse drukkingsgroepen - ongetwijfeld met de beste bedoelingen - het woord negerzoen officiëel afgeschaft.
Daarvan bleven we in Vlaanderen gelukkig gespaard. Als wij trouwens onze eigenste melocakes al een naam geven, dan is het nog iets straffer dan zoen, maar alla.
Alsof die afgevoerde nergerzoen niet erg genoeg was, hoorde ik nu over de onlangs door Dieuwertje Blok geïntroduceerde gekleurde Pieten . Ik moet eerlijk zijn lieve Sint, het hart zonk me in de schoenen.
Moet elke traditie wijken voor de angst om racistisch te worden gevonden? Moeten onze Pieten er in het vervolg echt bij lopen als levende smarties?
Ik groeide op met blinkende zwarte, hun lippen helrood geverfd, ze hadden voor de stoute kinderen nog een zak en een roe bij, die laatste ook al verdwenen onderweg uit opvoedkundige overwegingen.
Ik las op de lagere school - een degelijke katholieke - in "Zonnige Uurtjes" over negertjes die zich in de brousse verstopten omdat ze te lui waren om les te volgen.
Bij mijn meetje verslond ik alle afleveringen van The Black And White Minstrel Show en in de Tarzanfilms met Johnny Weissmuller die ik als kind graag bekeek, werden de inboorlingen niet bepaald op hun best voorgesteld.
Ondanks al deze onvergeeflijke indoctrinatie van mijn jonge hersentjes ben ik toch niet opgegroeid tot een xenofoob.
Vriend ook niet, hij was dus helemaal niet bang toen een horde zwarten hem in Amsterdam bestormde tijdens een fotosessie op het Rembrandtplein.

U die oorspronkelijk zelf uit Turkije komt ,Sint, zult wel weten dat het niet de kleur is die er toe doet. Laat onze Pieten dus alstublief zwart blijven.
Zwarte Piet zingt tenslotte zelf : "Ook al ben ik zwart als roet, 'k meen het toch goed"
Meer moet het niet zijn dit jaar.
Alvast bedankt,
Maxentia

Da zvidanja

2006-11-28T19:41:00.000Z

Pironik sleepte me weer even mee naar de Wit-Russische toiletten. Deze bevinden zich - behalve voor altijd in mijn geheugen - eigenlijk in Belarus, maar dat had u al vermoed waarschijnlijk. Degene die ik bezocht staan in Bichov ; een onooglijk provinciestadje langs de prachtige rivier de Dnjepr.
Dat deze reis de meest ingrijpende van mijn leven was, is niet louter en alleen aan die toiletten te danken, ik draai mijn hand (of zou het geplaster zijn hier een ander lichaamsdeel te vermelden?) niet om voor "alternatieve" wc's.
Het was de hele onderneming - Maxentia bezoekt Belarus - van begin tot eind die mij met een enorme cultuurkater achterliet.
De ellendig lange busreis van Brussel naar Minsk, compleet met ronde baboesjka's, sleurend met volgestouwde zakken en ruziënd met de chauffeur of ze nu wel of niet (wél natuurlijk!) zo veel bagage bij zich mochten hebben.
Het urenlange wachten aan de grens, de nors kijkende beambten die àlle documenten kwamen controleren op de bus - wij mochten er al die tijd niet af - en elk gezicht spiedend met de foto op het paspoort vergeleken.
Het gehuil van wilde honden, toen we 's avonds laat langs de kant van de weg stopten en de bestuurder ons bezwoer niet té ver het bos in te gaan voor een plasje. Het bos op zich : tientallen kilometers lang, autoweg onverlicht, de donkerste donkerte die ik ooit zag.
De wilde honden : toen de chauffeur erover sprak stelde ik me een meute wolfachtigen voor, maar toen ik ze zag opduiken aan de rand van het bos bleek het het meest fantastische en onwerkelijke samenraapsel : kleine witte harige keffers, grote zwarte goedzakken, vervaarlijk uitziende herders, collies, teckels. In totaal een stuk of dertig, geen enkele gelijk. Hallucinant.
De auto's langs de weg, achtergelaten wegens pech of benzine op (wat ook pech is natuurlijk, bij nader inzien). Wij zouden de vehikels die daar reden en stonden wrakken noemen. Net als de bussen die in het dorp toerden trouwens. Model jaren 50, verschillende ruiten gesneuveld, mousse puilend uit de bordeaux bekleding, afgebladderde verf, propvol.
Iedereen reed slalommend door de brede "straat". En dat was niet aan de vodka te wijten die in Belarus rijkelijk vloeit. Het was gewoon de manier om de talloze putten en bulten in het wegdek te ontwijken.
Het dorp dat ik bezocht (het noemde zich met typisch Russische grandeur "stad") was vroeger een bloeiende gemeenschap, het Russische leger had er een enorme kazerne annex vliegveld wegens dicht bij de grens met Oekraïne. Ze hadden eigen huizen voor de militairen, winkels, restaurants, café's. Er was door de nabijheid van de soms eens buiten haar oevers tredende Dnjepr zeer vruchtbare grond. Uitgestrekte maïs- en graanvelden zo ver het oog reikte, de uitlopers van de befaamde graanschuur van Europa, en vlak daarbij grote conservenfabrieken met eigen crèches voor de kinderen van de arbeiders. Al die dingen leeg, dood en verlaten nu.
Na de ramp in Tsjernobyl trok het Russische leger er zijn 3.000 militairen met hun vrouwen en kinderen weg, alhoewel de regering bleef zweren dat er daar, zó ver van de grens, geen gevaar voor straling was.
Het jaar nadien werd er niks meer geplant, het werd zelfs verboden vee te houden, groenten te kweken of vis te vangen in de rivier.
Tegen de tijd dat ik er kwam groeide het gras kniehoog in de scheuren van de landingsbaan, waren de ruiten in alle barakken kapotgesmeten en stonden daartussen de achtergelaten voertuigen en vliegtuigen, gedeeltelijk ontmanteld, te roesten. Een desolaat beeld, deed me denken aan zo'n ghosttown uit een wildwestfilm.
De putten in de straten waren voor de bewoners het zoveelste bewijs dat zij en hun hele streek voor de regering na de kernramp wasted goods waren. Er kwamen geen subsidies meer, geen openbare werken, geen aanbestedingen. Opgegeven.
En toch...
Als ik Martin op televisie zie op zijn bezoek aan Siberië, dan herken ik zo goed die blijheid met nieuwe contacten, dat tevreden zijn met wat er is, die inventiviteit, en die trots.
Ik wil zó graag ook nog eens terug en iedereen gedag zeggen.

keeping up appearances

2006-11-15T22:15:00.000Z

Vriendin 10 en ik kennen mekaar al héél lang. Zo'n 30 jaar. We hebben alles van mekaar meegemaakt. Jeugdbeweging, trouwfeesten, geboortes, verhuizen, vakanties, begrafenissen, nieuwjaren, echtscheiding. En nog duizenden dingen daartussenin, in alle schakeringen van vreugde en verdriet. Voor ons werden de spreekwoorden "Gedeelde vreugd is dubbele vreugd" en "Gedeelde smart is halve smart" uitgevonden. We hebben ze nauwgezet al die jaren in de praktijk gebracht. Bij haar is het altijd thuiskomen, ik kan iets vertellen over gelijk wie zonder dat daar een hele uitleg bij moet, ze kent iedereen bij mij en ik iedereen bij haar. Bovendien oefenen we allebei hetzelfde schone beroep van verpleegkundige uit, zij het elk met een andere specialiteit en elk in een ander ziekenhuis. Ook plenty gespreksstof daarrond dus.
Niets is te gek, te onbenullig of te beschamend - om maar iets te noemen - om met mekaar te bespreken.
Soms zien we mekaar dagelijks, soms wekelijks, soms nog minder.
In de drukke periode toen we elk 3 kleine kinderen hadden werden we zeer creatief in ons gebruik van tijd. We kwamen samen en deden ondertussen verstelwerk, we streken of wasten samen af, mét de onontbeerlijke bijpraterij en koffie natuurlijk.
We zijn het er trouwens na al die jaren nog steeds niet over eens of die nu juist sterker dan wel slapper moet, die koffie.
Het nuttige wordt tot op heden nog dikwijls aan het aangename gepaard: Ik zet bij 10 thuis haar haar in de verf terwijl we kletsen, en als ze bij mij thuis komt geven we samen de badkamer of de keuken een poetsbeurt.
Ik weet hoe dol ze is op verkleedpartijen, ik had dus kunnen weten dat ze vroeg of laat zó voor mijn deur zou staan.

feest

2006-11-14T13:06:00.000Z

Soms zijn de dingen zo ongelooflijk simpel.
Neem zaterdagavond.
Met Jongste en vrienden naar het multiculurele feest hier ter stede.
Drie muren van de zaal staan volgepakt met eetkraampjes. Het ruikt naar curry, look, lamsvlees en oliebollen en overal kun je de heerlijkste dingen proeven uit Congo, Iran, Pakistan, Vietnam, Tsjetsjenië,...Tegen de vierde muur staat een podium en daar speelt een bandje vrolijke latino-muziek om de sfeer compleet te maken.
De "oorspronkelijke" Oostendenaars zijn hier veruit in de minderheid en ik moet toegeven dat dat de gemiddelde schoonheid flink de hoogte injaagt.
Tevens komen L en ik tot de conclusie dat wij in België wel de saaiste kledij ooit hebben, vergeleken met het kleurige schouwspel hier. We overwegen ernstig ons aan te sluiten bij de Gilles de Binches, zodat we op feestjes als dit toch iets anders aankunnen dan die duffe spijkerbroek.
Jongste slaagt erin om - op de onnavolgbare manier pubers eigen - binnen de kortste keren de stedenband Oostende-Banjul in de praktijk om te zetten : er worden namen, adressen en vooral smachtende blikken uitgewisseld.
Wij kijken rond en proberen op het zicht nationaliteiten te raden. We proeven van alles en drinken worldshake en Vlaams bier. We genieten, en dat is het enige wat van ons verwacht wordt hier.
Ik zei het toch : soms is het leven zó simpel, niet te doen gewoon!

sterk (s)taaltje

2006-11-07T22:00:00.000Z

Bij ons op dienst hebben de meisjes van het onderhoud er een hulpje bij. Ze is stagiaire en Fillipijnse.
Haar nederlands is nog niet zo best.
Daar maken onze meisjes geen punt van, ze stonden al voor hetere vuren.
Want misschien zouden ze wel vragend hun wenkbrauwen fronsen bij het woord integratie, in de praktijk kunnen ze er als geen ander weg mee.
Speciaal voor Janet articuleren ze overmatig en spreken traag.
Ze brengen haar niet alleen de technieken van dweilen, boenen en alles proper maken bij, maar ook de schoonste kantjes van onze taal.

"Spoel altijd de blauwe sluns uit in de blauwe seul"
"Als iets te hoog is mag je gerust de leer pakken"

Om duimen en vingers bij af te likken vind ik dat.

De zonnekoning

2006-11-02T08:38:00.000Z

Gisteren las ik er bij Vriend in de krant weer een artikel over, over onderzoek naar de jongeren, ná de babyboomers en de X generatie. Het voelt blijkbaar nog steeds goed als alles zo'n beetje gecatalogiseerd wordt. Een studie en beschrijving van een hele leeftijdsgroep zal wel een economische of sociologische noodzaak zijn, een gat in de markt. Weinigen hechten geloof aan sterrenbeelden, maar als een volledige generatie beschreven wordt als hebbende zus en zo kenmerken, dan is dat wel wetenschappelijk? Ik heb mijn bedenkingen.
De Y generatie dus, zijnde kids geboren na 1980 en vóór 2001.
Daarvan bezit ik zelf tot mijn grote tevredenheid 3 exemplaren. En ik ken er in hun kielzog nog tientallen anderen. Persoonlijk mag ik zeggen, wegens traditioneel zéér zoete inval hier, gebruik meegekregen van mijn ouders.
En ondanks het feit dat ze uiteraard hun vrienden zelf kiezen, die Y-ers van mij, en het gezegde luidt "soort zoekt soort" komen hier toch vogels van de meest uiteenlopende pluimage. Ik kan me niet voorstellen dat die onder één net te vangen zijn.
Ze zouden meer belang hechten aan vrije tijd dan aan werk, de twee alleszins absoluut gescheiden willen houden en aan de andere kant vooral uit zijn op een topsalaris. Ze willen niet hard werken en nemen geen verantwoordelijkheid op. Ze zouden als de zonnekoningen van weleer denken dat het universum rond hen draait.
Ja, zo ken ik er, maar er zijn er evenveel die niet aan dat profiel beantwoorden.
Joeri - goede vriend van Oudste - behoort tot de laatste categorie. Hij zit in Portugal, alhoewel zitten niet het gepaste werkwoord is. Hij helpt daar een werkproject opstarten. Iets met ezels en later eventueel mountainbikes en zo. Hij is daar constant mee bezig, hij is begeesterd, enthousiast, zit vol ideeën en liet hier zijn comfortabele leven achter om daar in een onooglijk dorp tussen arme plattelandsbewoners te gaan wonen.
Want meer dan om de ezels draait het project uiteraard om de mensen die door dit initiatief werkgelegenheid en dus een inkomen kunnen verwerven. Bedoeling is een soort outdooractiviteiten voor "toeristen" te organiseren waaronder tochten op de rug van een ezel.
Ik moet zeggen dat de ezels er alvast héél aaibaar uitzien, het is een langharig soort dat hier niet veel voorkomt,

en voor het team geldt eigenlijk zo'n beetje hetzelfde, vind je niet?

Maar ga gerust zelf eens kijken, virtueel of in het echt, bij deze Zonnekoning!

(S)not funny

2006-10-26T20:25:00.000+01:00

Prikkende, jeukende ogen die steeds traneriger en meer bloeddoorlopen worden.
Een neus die ondertussen knalrood en schilferig is. Vooral onderaan, waar je steeds het snot moet afvegen.
Mond halfopen wegens langs dat verstopte piefje dat sowieso al niet bijzonder groot is geen lucht genoeg.
Uitgedroogde en rasperige keel door het mondademhalen.
Af en toe ogen dicht en mond wijdopen met opgetrokken neus "haa-haa-haa", maar de verlossende "tsjie" komt niet.
Overgeschakeld van zakdoeken op keukenrol, zo van die witte gewafelde lappen, ziet er héél voornaam uit.
Overtuigd en vol overgave snuiven, da's beter dan snuiten zegt de doc, ook al lijkt het nergens op.
Straks kan ik zonder moeite figureren op de Halloweenhappening in Bellewaerde, angstaanjagende geluiden incluis.
Maar we blijven positief : ik kan met een volledig valabel excuus lekker warme thee met citroen en vodka drinken.

Fateless

2006-10-24T20:55:00.000+01:00

Er zijn documentaires, er waren films, we konden indertijd zelfs televisieseries over "het onderwerp" bekijken. Natuurlijk las ik als puber Anne Frank's dagboek opnieuw en opnieuw, ik bezocht verschillende malen haar onderduikadres in Amsterdam. Ik vond haar een heldin.
Ik dacht dat ik wel een notie van de Holocaust had want op de dienst behandelden we al patiënten met het beruchte nummer in hun arm getatoeëerd en van sommigen onder hen hoorden we sporadisch zelfs een fragment van de gruwelen.
Bij zoveel ellende, door de ene mens de ander aangedaan staat je verstand stil. En je denkt heel gemakzuchtig en zelfingenomen dat zoiets in deze tijden onmogelijk zou zijn.
Ik ben er ondertussen achter dat het niet zo is. Het gebeurt nog steeds, telkens opnieuw op andere plaatsen in de wereld. De verhalen die we in het ziekenhuis soms van politieke vluchtelingen of mensen zonder papieren te horen krijgen zijn ronduit schrijnend. Moordpartijen op broers, vaders, zoons. Zinloze martelingen,bedreigingen, intimidaties, louter op basis van afkomst, geloof of politieke overtuiging.
En toch ben ik blijkbaar nog niet geleerd. Zondag met Vriend in mijn geliefde Antwerpen naar de cinema. Bij het buitenkomen dacht ik nog de film te kunnen klasseren. Maar het lukte niet. De beelden bleven aan me plakken. Het is ondertussen meer dan twee dagen geleden en ik weet eindelijk hoe het komt dat ik hem véél aangrijpender vind dan ik aanvankelijk dacht.
Die jongen - György - blijft onbevangen en zonder zelfbeklag de onmenselijke gebeurtenissen doorstaan. Het verhaal is autobiografisch (onvoorstelbaar, maar zo is het) en György onthoudt uit de kampen ook "gelukkige" momenten, of wat daarvoor in die traumatische periode moet doorgaan. Iemand die zich over hem ontfermt, een extra portie brood, een moment waarop even niets moet.
Als hij terug "thuis" komt in Boedapest legt hij ook de onverschilligheid van vele thuisblijvers naast zich heen.
Vandaag ontdek ik dan tijdens een blogrondje nog een tip van Maharal voor een monoloog in Oostende
Dat kan geen toeval zijn!
Een bijna identiek verhaal, ook echt gebeurd, met een Vlaamse jongen.
Gaat dat zien en denk alstublieft niet dat het verleden tijd is!

Multicolore

2006-10-15T08:43:00.000+01:00

Om de hoek woont Saeed (spreek uit Sajied)uit Pakistan. Ik geef toe dat hij me meer zag toen ik nog rookte, maar elke keer als ik met de fiets langsrij zwaaien we uitbundig. En dankzij hem zijn vergeten koffiefilters of plotse zin in ijskreem geen probleem, hij houdt de nachtwinkel open.
Laatst kwam ik op de zeedijk Alexei (Moskou) tegen die me vroeg wanneer ik nu eindelijk eens kwam fitnessen, hij opende een paar jaar geleden zijn eigen centrum.
Mijn cashewnoten haal ik in de Indische winkel, nergens lekkerder; mijn kokosmelk en currypasta in de Sebastiaanstraat bij de Filipijnen.
Aan het restaurant El Mariachi in de Capucijnenstraat heb ik goede herinneringen, niet in de laatste plaats aan het eten, ook het interieur maakt me steeds vrolijk, ik waan me Frieda Kahlo als ik daar naar de muren kijk. De patron is Mexicaans en Vriend houdt ervan een praatje met hem te maken in het Spaans.
Maar we gingen in mijn eigenste stad ook al eten bij authentieke Chinezen, Grieken, Italianen, Spanjaarden, Iranezen.
Eén van mijn collega's komt uit Duitsland en we hebben op dienst een nieuwe psychiater die uit Nederland komt.
Een andere collega laat het prachtige kroezelhaar van haar adoptiedochter in originele kapsels omtoveren bij een Kongolese mama hier in de stad.
Laatst kookten onze patiënten met een student uit Mongolië de heerlijkste streekgerechten uit haar thuisland.
Ik ontdekte heel kort geleden pas dat de vrouw van mijn beenhouwer een rasechte Française is, mijn buurman is een Marrokaan.
Maar wat zit ik hier nationaliteiten op te sommen; mijn eigenste maatje (mijn moeder) is een Engelse, dus het is eigenlijk heel evident voor mij.
Vreemdgaan.
Ik doe het graag en veel en moet er echt niet ver voor lopen.

Liefst

2006-10-12T12:01:00.000+01:00

Dan vraagt zo'n kleine : "En wat eet jij het liefst tante?" Sta ik met mijn mond vol tanden.
Wordt die vraag moeilijker met ouder worden? Want vroeger had ik er geen problemen mee. Het waren spruitjes, ik vroeg ze elke keer op mijn verjaardag. En ik kreeg ze, ook al was het half april.
Nu schiet bij die vraag een hele waslijst door mijn hoofd, en dan bij nader inzien nog zo één en ander.
Het is me aan te zien, daar niet van.
Maar daar gaat het nu even niet over want ik heb het met al dat soort vragen : lievelingskleur, mooiste boek, tofste vakantie, beste film.
Die vragen zijn te algemeen, ik kan ze met mijn overvolle gevoelsgeheugen niet aan.
Het hangt ook van zo veel factoren af, daar kan dat kleintje (nog) niet bij. Als ik passievruchtenijs eet op een formeel en oersaai dineetje, dan kan die smaak niet tippen aan hetzelfde ijs in een horentje, samen met Vriend op een bankje in de zon.
Zo heb ik een paar favoriete liedjes die echt helemaal fout zijn, maar die op de juiste plaats, op het juiste moment voor de eerste keer mijn geheugen binnendrongen en daar voor altijd gelinkt blijven aan die dingen en dus per definitie prachtig zijn.
Kleuren, geuren, smaken, plaatsen, muziek,...De rij is eindeloos.
Bijgevolg hier dus geen lijstjes met favo-dingen, ze zijn té lang en er moet een handleiding bij.

't Zijn lappen.

2006-10-08T22:04:00.000+01:00

Patchwork.
Ik ben er gek op.
Niet zozeer op de nieuwerwetse versie waarbij je in gespecialiseerde winkels allerlei kleurige, aangepaste stofjes kunt kopen om vervolgens naar een vast patroon een werkstuk te maken.
Nee, geef mij maar het origineel concept. Patchwork als kringloop.
Ten tijde van de pioniers in Amerika waren vele dingen schaars, ook katoenen stof. Bijgevolg bewaarde men van versleten of te kleine kledij de goede stukken in een scrapbag. Wanneer die snipperzak voldoende gevuld was, werden een heleboel kleine stukjes stof aan mekaar genaaid om er één grote "nieuwe" lap van te maken die dan de basis kon vormen voor bijvoorbeeld een deken.
Zo toegepast is het niet alleen een prachtige combinatie van recyclage en minutieus handwerk, het wordt op die manier ook een herinneringsdoek.
Ik verzamelde oude overhemden, kleertjes waar de kinderen uitgroeiden, afgedankte gordijnen, kreeg lapjes en overschotjes her en der en begon er jaren geleden zelf aan, op een luie vakantie in Frankrijk, onder enthousiaste begeleiding van An, die tovert met stofjes.
Het is leuk werk want het begint klein en daardoor kun je het overal mee naartoe nemen.
Ik naaide lapjes op treinen, in wachtkamers, tijdens nachtdiensten, op reis.
Er waren kampeervakanties met vrienden, waar bijna iedereen aangestoken werd door de microbe en zo'n lapje wilde aaneen naaien, kinderen incluis. Hun stuntelige steekjes zijn zeer herkenbaar. Aan de stofjes zitten dus allerlei herinneringen vast. De meeste aangenaam, andere wrang, genaaid in slapeloze nachten.
Ik heb ondertussen meer dan honderd lapjes, die later - als ik eens véél tijd heb - één grote sprei moeten worden.
Ik vind het een mooi symbool : stukjes en beetjes die elk apart niks voorstellen en ogenschijnlijk niet bij elkaar passen maar die toch een mooi en kostbaar geheel vormen als je ze samenlegt.
Zo groeit mijn eigenste, hoogst unieke patchworkdeken, zo traag en gevarieerd als het leven zelf.

stilleven

2006-09-27T11:18:00.000+01:00

Het moet niet altijd fruit zijn.
WC-emmer, urinaals en lavementkannen ... De glamour van de verpleging.
Wat ik echter met geen enkele foto kan duidelijk maken is hoeveel deugd je er als verpleegkundige aan beleeft iemand te helpen, ook bij de meest nederige taken.
Om maar te zwijgen van het plezier dat je een ander ermee doet, indien het respectvol gebeurt.
Want het zijn vaak deze details die voor patiënten het verschil maken. Tenslotte is het ziekenhuis voor ons een vertrouwd milieu, terwijl het voor onze klanten een traumatische en stresserende omgeving is.
Ook in de verzorging wordt steeds meer de nadruk gelegd op zakelijkheid, efficiëntie en rendement, en zodoende vergeet men in de opleiding soms te vermelden hoe belangrijk de kleine "dagelijkse" dingen wel zijn.
Niet over iemands hoofd heen praten, geen betuttelende verkleinwoordjes tegen oudere mensen, wat uitleg over onderzoeken en handelingen die voor ons routine zijn maar voor onze patiënten angstaanjagend vreemd.
Ik wil helemaal niet melig doen, maar ooit zei iemand : "Behandel je naaste zoals je zelf wil behandeld worden."
Belangrijker dan technieken en statistieken vind ik dat.
Over roeping mag je het niet meer hebben, dat is tegenwoordig blijkbaar een vies woord. Dienstbaarheid is er nog zo één.
Op voorwaarde dat het niet opgedrongen is om zo te zijn, zou ik niet weten wat daar mis mee is.

Dag en nacht

2006-09-22T06:30:00.000+01:00

Dat omschrijft het nog het beste. Hij en ik, hoe we zijn, samen. Plezierig verschil.
Hij woont diep in de Westhoek in een groot en statig herenhuis. Sereen en sober ingericht met kwaliteitsspullen.
Ik in een tjokvol rijhuis aan de kust. Je kunt bij mij zó een documentaire komen draaien over rommelmarkten, kringloopwinkels, foute verzamelingen en kitsch.
We hebben om praktische redenen noodgedwongen een LAT-relatie, maar doen zoveel mogelijk alsof dat niet zo is.
Hij is gek op films met Woody Allen, ik vind dat meestal een neurotische zeurkous.
Geef mij maar Alice in Wonderland of Mary Poppins.
Rijden we na de cinema naar huis en lig ik in de wagen doezelend te verlangen naar ons warme bed , dan vindt hij dat de avond pas begint.
Spring ik 's ochtends bij het eerste krieken walgelijk welgezind het bed uit, vol voorpret over weer een nieuwe dag, dan draait hij zich kreunend om en vraagt zich luidop af wat ik moet, zo midden in de nacht.
Hij is proper, netjes, voorzienig, ordentelijk, planmatig, standvastig.
Ik ben absoluut geen van deze dingen. Ik probeer het soms hoor, maar hou het nooit lang vol.
Ik kan het niet helpen.
Smospot, sloddervos, sufkop, dromer, chaoot, that's me. Van enige doelbewustheid of planning heeft nog nooit iemand me kunnen beschuldigen.
En toch zitten we 's morgens innig tevreden samen aan tafel, Vriend en ik. Ik krijg van hem een onderlegger en extra groot bord, om redenen hierboven beschreven. Er wordt mij liefdevol doch dringend gevraagd of ik mijn natte haar al heb gekamd .(nee dus)
En alhoewel Vriend aan geen kanten op Hyacint Bucket (spreek uit Boekee) lijkt, voel ik me, voorzichtig balancerend met mijn koffiekop, een beetje als haar buurvrouw.
Natuurlijk valt er een klodder confituur net náást mijn bord, en als ik opspring om de schotelvod te pakken, stoot ik mijn koffietas om, op het pas gewassen tafelkleed.
Vriend rolt met de ogen en zucht berustend - hoe is het mogelijk. Ik weet het ook niet.
Klungelen is een gave denk ik.

onhoekig

2006-09-20T05:32:00.000+01:00

Ik ben dus een dik verpakt geraamte.
Als je op je gewicht wil letten moet je veel drinken.
Veel water drinken zeggen ze.
Pffff.
Zouden die lekkere speklapzeehondjes dat ook doen?
En drinken die dan zout water? Houden ze daar dan geen vocht van vast?
Dikke enkels zullen ze er alleszins niet van krijgen.

als diëten even niet lukt

2006-09-19T19:36:00.000+01:00

Het was op een zomer in Watou, en ik vond het eerlijk gezegd een nogal gekunstelde, duffe bedoening.
Maar toen kwam ik hààr tegen :

Marjoleine de Vos

Ik werd direct helemaal huppelig.
En zin om te zwemmen, dat kreeg ik ook.
Dat kwam zo :
Ik las

Zeehond graag

Het liefst zou mevrouw Despina zeehond zijn.
Springen, poon verschalken, applaus
voor uw lenig spek dat overheerlijk
de kant op kletst, dik verpakt geraamte,
grootogige boksbal vol vis, lekkerbek.
Binnenin zat mevrouw Despina, veilig
in glad vel, waterafstotend vermomd
als onhoekig dier, elegant toegerust voor
poolstorm en schotsen. Lachend heft ze
haar snor boven water, poseert voor
verrekijkers, zont op een zandplaat.
Gooit het leven haar juichend de lucht in
stuitert ze op zeewaardige kussens
haar vrolijk vet maakt elke landing zacht.

Om 100 keer te lezen en nooit beu te worden.
Om traag van te genieten, woord voor woord, zin per zin.
Om in te kaderen en boven de weegschaal te hangen.
Om te proeven, elk woord.
Om toch tevreden terug te kijken op die landerige middag in Watou.

non-addict

2006-09-15T05:36:00.000+01:00

Mijn ma zegt dat ze er al bij waren toen ik ter wereld kwam, maar voor mij begon het met de nonnen van de kleuterschool. Die lieten alleszins een onuitwisbare indruk na. Er waren op mijn school verschillende naamloze zusters, die in de boomgaard, de boerderij, de moestuin werkten. Voorovergebogen in vele lange lagen grijs en zwart, en mét kap. Toen nog wel. Sommigen leken in mijn kleuterogen zo oud als de wereld.
En dan was er Zuster Damilde : imposant, dreigend, maar toch niet angstwekkend. Toen ik de eerste keer naar school stapte -bibberig aan de hand van mijn moeder- stond ze in vol ornaat aan de schoolpoort en vroeg de namen van de nieuwelingen. Ze hoorde die van mij, monsterde mij en mijn moeder uitgebreid en tergend langzaam, rolde met haar ogen en bulderde : "Ha! Zijt gij een De Beauvais! Uw pa zat bij mij in de klas!"
Ik was pas 3 maar besefte al heel goed dat dat duidelijk niet in mijn voordeel sprak.
Vervolgens Zuster Tartitia. Ik denk dat wij de enige zuster ter wereld hadden met die naam. Het duurde als kleuter lang voor je hem foutloos kon uitspreken, en sommigen slaagden er nooit in. Daardoor was ze waarschijnlijk ook de zuster met de meeste namen ter wereld. Zij zorgde voor de derde kleuterklas. Hoger ging ze niet, misschien om te vermijden dat haar leerlingen groter werden dan zijzelf, ze was héél klein. Het was een status op school : groter dan zuster Tartitia. Als het een beetje meezat kon je die al bereiken vanaf het tweede leerjaar.
Hoe ouder ik werd, hoe strenger de nonnen, althans naar mijn gevoel. Het zal wel nodig geweest zijn zeker.
Mére Marthe van de middelbare spant voor mij de kroon van onbereikbaarheid en onmenselijkheid, ze mag zonder repeteren direct meedoen in een goeie ouderwetse kostschoolfilm als onhebbelijke directrice.
In de verpleging ben ik er uiteraard ook heel wat tegengekomen, zowel in de opleiding als later op het werk. Er waren keiharde tantes bij.
We werkten indertijd nog met kwikthermometers, en ik had het ongeluk er in korte tijd 2 te breken. Bij het afhalen van een nieuwe maakte ik kennis met Zuster Marie-Rosa die met de hand op de knip het economaat bestuurde. Ze gaf me een donderpreek van minstens een kwartier over de verspilzucht, onhandigheid, onverschilligheid en en passant ook over de lichtzinnigheid van de jeugd van heden waarbij ik me -volwassen of niet- direct weer zes voelde en enkel deemoedig "ja zuster, nee zuster" kon mompelen.
Zuster Annette was de eerste die ik aan de andere kant tegenkwam. Als zorgbehoevende. Breekbaar en verward. Maar wat een leven had ze achter de rug! Ik zag vergeelde foto's van 60 jaar oud van een knappe Masoeur Annette met sandalen en opgeschorte rokken op een zware motor. Zo reed ze dagelijks vele kilometers door de Kongolese brousse naar afgelegen missieposten.
Zusters, nonnen, masoeurs, het is een ras apart, maar ze kunnen bij mij wel een potje breken

mijn monumentmoment

2006-09-11T18:42:00.000+01:00

Als je geen Oostendenaar bent weet je waarschijnlijk niet dat hij bestaat : de synagoge in de stad. In de schaduw van de grote St. Jozefskerk, verscholen tussen statige rijhuizen staat hij daar echter al zo'n kleine 100 jaar zichzelf te zijn.
De open monumentendag gisteren was de gelegenheid om hem ook eens langs de binnenkant te zien.
We hadden het geluk dat de gids een begeesterd man was. Hij vertelde ons onder andere over de thorarollen, allemaal met de hand geschreven door Masoreten! Geen enkel foutje mag er gemaakt worden, geen komma, geen punt mag verkeerd staan. De rollen worden bewaard in de ark en gebracht naar de bima om voorgelezen te worden.
Weldra is er het Joodse nieuwjaar Rosh HaShana en dan wordt er in de synagoge 100 maal geblazen op de sjofar. Dat klinkt allemaal zo exotisch, en toch gebeurt het vlakbij, in mijn eigen stad, al bijna een eeuw lang.
De gids had het ook nog over Joodse toeristen uit Duitsland, Rusland, van over heel Europa eigenlijk, die begin vorige eeuw naar de Koningin der Badsteden afreisden voor 2 lange zomermaanden, en hier dan in hun eigen gebedsplaats de dienst konden volgen.
Ondertussen deed het weer ook z'n duit in het zakje en de zon maakte van het glas-in-loodraam met Davidster een spetterend vuurwerk van kleuren.
De rabbijn was er en voldeed volledig aan mijn romantische verwachtingen : hij zag er net zo uit als op de foto's van Maharal. Hij legde ons uit waarom alle mannen van ons gezelschap bij het binnenkomen een keppeltje hadden gekregen.
Alles was zo meeslepend dat ik bijna verwonderd was toen ik achteraf gewoon weer op de Oostendse stoep stond.

De filantroop

2006-09-10T20:56:00.000+01:00

Ik smijt argeloos en volledig ter goeder trouw een onooglijk stokje,lang geleden zelfs, en krijg als represaille een boek toegeworpen. Een nog te schrijven boek wel te verstaan.
Het eerste deel kun je lezen bij de heer De Keizer

Hierbij deel 2

Wat een stralende ochtend! Het licht in september is zo mooi, veel zachter dan in de zomermaanden. Els kijkt door het raam van de keuken de tuin in en geniet van haar koffie en de stilte in huis.
Even maar, want dan staan de kinderen op, als 4 wervelwinden rollen ze de trap af en tollen door het huis. Boekentassen zijn zoek, lievelingspennen kapot, haar staat alle kanten op, sokken zijn onvindbaar en confituur wordt op een proper t-shirt gemorst.
Het is met andere woorden een doordeweekse ochtend. De laatste plooien en haren worden tenslotte door Els aan de keukentafel vakkundig glad gestreken. Na het ontbijt nog vlug een laatste keer Latijnse woordjes overhoren bij de oudste en dan trekt de storm verder, de straat in, de hoek om, naar school. Els neemt haar lunchpakket, het is voor haar ook tijd om te gaan. De bejaarde buurvrouw heeft haar dagelijkse boodschappenbriefje al klaar, en na een kort praatje rijdt Els op de fiets de straat uit.
Terwijl ze geniet van de korte rit dwalen haar gedachten af.
Hoe zou het met haar collega Philip zijn? Hij lijkt de laatste tijd nog chagrijniger dan anders. Ze probeert hem soms op te monteren of af te leiden met prietpraat over de kinderen, maar hij is er met zijn gedachten nooit bij. Ze heeft zich al wel eens ingebeeld dat ze hem gewoon vastpakte en knuffelde. Misschien zou dàt hem uit z’n lethargie halen? Ze glimlacht breed bij het idee, want ze weet best dat ze dat nooit zou durven.
De geur van vers brood waait door de open deur van de bakker de straat in, Els zwaait terug naar de postbode, draait de laatste hoek om en daar heb je de fabriek al.
De poort staat wijd open, verwelkomend als een vriendelijke slokop.
Op het bureau schenkt Els een kop koffie in en gaat bij Philip aankloppen.
Daar ziet ze meteen dat er iets helemaal mis is. Hij zit wezenloos voor zich uit te staren . Hij reageert niet op haar vragen en kleine zweetpareltjes beginnen zich af te tekenen op zijn bovenlip en voorhoofd wanneer hij haar met trillende vinger iets aanwijst in de krant die voor hem ligt.

Ziezo, deel 1 en 2 leg ik ter inleiding op de stoep bij Alcyon, fris en vol inspiratie als hij is na een week aan zee, zal hij het daar wel vinden als hij thuiskomt. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat!

pimp my bike

2006-09-07T05:22:00.000+01:00

Mijn fiets komt van een fietsenmaker. Niet van een gewone vélowinkel, of erger nog, een grootwarenhuis. Nee, van een fietsen-maker. Die mààkte dus hoogstpersoonlijk mijn fiets. Hij nam de maat, ik mocht kleur - dat vinden de madammen altijd het belangrijkst monkelde hij -, zadel, stuur, pedalen, aantal versnellingen, allemaal zelf kiezen. Ik rij er ondertussen al vele jaren mee en ben er wreed content van.
Ik weet niet of er nog veel van zijn, van die fietsen-makers, die van mij is 77 jaar en ik hoop oprecht dat hij 100 wordt.
Je kunt zijn Heiligdom betreden via een grote houten poort, waarna je op een binnenplaats komt die volgestouwd is met fietsen (ha ja!) van alle rang en stand. De allernieuwste Easy Glider van Gazelle - mét trapbekrachtiging - naast een fluogeel geverfde kotstudentfiets. Bij sommige heb je de indruk dat er niks aan mankeert, van andere vraag je je af of daar nog mee kan gereden worden.
Rechts staan de fietsen waar nog aan te werken is, links de afgewerkte. De linkse allemaal met een opgeplooid papiertje tussen de bel. Als er geen bel meer is hangt mijn fietsenmaker er een nieuwe aan, on the house, hij moet toch érgens de rekening steken.
Tussen deze hoop ineengestrengelde rijdieren door, murw je je een weg naar de eigenlijke tempel, het Atelier!
Een grote ruimte waar een stuk of 3 fietsen in alle staten van herstelling geduldig aan plafondhaken hangen te wachten. De muren volledig onzichtbaar wegens bedekt met rekken en bakjes en planken, alles gevuld met vijsjes en moeren, remkabels, netjes samengebonden spaken, opgeplooide binnenbanden, reflectors, pedalen en onderdelen waar ik het bestaan noch de werking van ken. En fietsbellen uiteraard.
De man zelf heeft borstelig spierwit haar en dito wenkbrauwen, diepe rimpels in z'n gezicht, fietsvet overal en een glimlach van het ene oor naar het andere. Wel beetje een scheve, hij moet namelijk zorgen dat zijn onafscheidelijke zelfgerolde sigaret niet uit z'n mondhoek dondert.
Als ik zijn vrouw mag geloven begint hij 's morgens om halfacht en gaat door "tot het gedaan is", en dat is soms 23u!
Ik ga elk jaar voor mijn gratis check-up, en dan passeren wij een aangenaam uurtje of wat tesamen, ik op een morsig krukje temidden die wonderlijke wereld, hij sleutelend aan 3 fietsen tegelijk.
We hebben het op zo'n momenten over het leven, de liefde, en over fietsen natuurlijk.
Er is maar 1 ding wat ik hem niet durf zeggen : ik zou zo graag nieuwe fietszakken kopen. Ik weet ze al een paar weken liggen in een kitschwinkeltje in de stad. Van die hele grote fleurige, gemaakt uit Mexicaanse toile sirée; in rood, oranje, helblauw, met opzichtig grote bloemmotieven op. Dat zou nogal wat anders zijn dan die duffe grijze canvasdingen die ik nu heb. Maar dat zou hij heiligschennis vinden, mijn fietsenmaker, ik weet het bijna zeker.
Ik wacht nog maar even.

ingeboren

2006-09-05T06:00:00.000+01:00

Gisteren met Jongste naar de bib en vandaar rechtstreeks de dijk op. Heerlijk zonnig, en ondanks dat: het strand verlaten, als je een verdwaalde hondwandelaar niet meetelt.
Alle strandcabientjes stil in het gelid, ze zien er zelfs wat schuldbewust uit vind ik, alsof zij het kunnen helpen dat ze de hele maand augustus nutteloos waren.
Een jobstudent smijt nijdig de huur-ligzetels op z'n steekkar. Die had op een lamlendige septemberjob gerekend en moet nu met dat warme weer toch de hele zwik buiten- en binnenzetten.
Op de zeedijk zelf nog veel passage. Jongste en ik zetten ons wat, en kijken mensen, oude mensen met hondjes, jonge mensen met kindjes. Want dat zijn de categorieën die nu vertegenwoordigd zijn : de hele middenmoot is afwezig wegens schoolgaande jeugd.
Toch raar, dat die éne week zo'n verschil maakt. Van kakelende, opzichtige drukte naar ingetogen genieten.
Mmm, ik hou ervan als de stad en de zee langzaam weer van ons, de inboorlingen worden.

beter een goede buur dan een verre vriend

2006-09-01T23:30:00.000+01:00

Klopt niet altijd. Deze vriend(en) wonen in Frankrijk, in een onooglijk, godvergeten dorp in de Champagnestreek, en ze zijn de eigenaars van een haast legendarische gastvrijheid.
Zo gebeurde het dat we daar een tijdje geleden met 5 meisjes arriveerden : vriendin 10 en ik met onze dochters.
Paar dagjes weg. Paar zalige dagjes.
Met de tent in de tuin van Mireille. We leven buiten. We bezoeken kerken en marktjes, we stappen door tarwe-, maïs- en zonnenbloemvelden en bekijken kerkhoven. (10 heeft daar namelijk een onverklaarbare passie voor)
We maken lookboter, eten tomaten recht van de struik, steken eigenhandig de barbecue aan - zónder zipblokjes - daar zijn we best trots op; plukken bramen tot onze vingers blauw zien, eten Mireille's zelfgebakken appeltaart en drinken champagne.
We lopen als kleine kinderen in het gras langs de waterkant en laten daardoor tientallen kikkers met een grote plons vanaf de berm het water induiken. Elke keer als we daar langskomen is er wel iemand die de truuk opnieuw uitvoert, en elke keer lukt ie.
We gaan in een café absinthe drinken, mét bijhorend ritueel, we bewonderen de uitgestrektheid van alles, maar vooral verwonderen we ons over de rust. Wat een oorverdovende stilte!
Alles lijkt hier ook zo authentiek, hier liggen nergens nieuwe vloertjes en zitten geen plastieken ramen in de huizen. Met de bekende Franse slag laten ze alles zoals het is en dat is nu net zo charmant!
We maken wilde plannen als we horen wat een prachtige boerderij met erf hier maar kost, en geven in gedachten al workshops in ons gerenoveerde vakantiehuis aan gegoede dames met tijd en geld op overschot in mandala-tekenen, macrobiotisch koken, pottenbakken en schaduwborduren, totaal niet gehinderd door enige kennis van zaken op ook maar één van die gebieden.
We lezen boeken en vertellen ze aan mekaar, we spelen gezelschapsspelen en we zingen. Ja Pierre , ook alle gekende kerkelijke liederen passeren de revue. 10 en ik zijn oud-chiroleidsters én oud-kerkkoorleden, de dochters kregen het met de paplepel mee, ons repertoire is behoorlijk uitgebreid, we zingen wat af, meerstemmig of in canon, geen probleem!
Hoewel we op een redelijke afstand van het woonhuis zitten, jaagt Mireille die eerste avond Patrick het echtelijke bed uit omdat ze ervan overtuigd is dat hij de televisie vergat uit te zetten. Als dat geen compliment is!
De lekke band en de file op de terugweg nemen we er zonder morren bij. Dat is een kleine prijs voor 5 dagen wellness. Tot gauw Mireille!

Passioneel

2006-08-29T17:16:00.000+01:00

Die doet dus alsof ze niets in de gaten heeft. Alsof het niet al weken na mekaar van de regen in de drup is.
Ze groeit en woekert dat het een lieve lust is.
Ze verdoet haar tijd niet met klagen over het weer, ze blijft doodgemoedereerd de ene na de andere bloem produceren, alsof het hier dag na dag zonnebrand is in mijn tuintje.
Way to go meiske!

een kat een kat noemen

2006-08-27T21:54:00.000+01:00

Namen geven is zó delicaat. Niet alleen moet de persoon/het dier in kwestie er zijn hele leven mee door, je moet hem zelf ook ettelijke keren in de mond nemen.
Het zal zo'n 16, 17 jaar geleden zijn - de zomers waren in die tijd nog zonnig - dat wij bij vrienden in de tuin zaten, samen met andere vrienden die pas terug waren van een lang verblijf in Tibet. Ze hadden er 2 jaar in een ontwikkelingsproject gewerkt en hadden massa's interessante verhalen, dat kunt u zich wel voorstellen.
Oudste en Middelste zaten dan ook met open mond en rode oortjes te luisteren.
Vooral het verhaal over de bonpa-tovenaars bleef hen bij, beoefenaars van een soort oervorm van het boeddhisme, doorspekt met animisme en sjamanisme.
Er werd thuis nog duchtig nagepraat over die tovenaars die zich door meditatie in dieren veranderden.
Het toeval wil dat wij 's anderendaags een poesje adopteerden. En het beest moest en zou Bonpa heten, aldus de zoons, een woord dat zij toen nog enkel in de Tibetaanse betekenis kenden want grootvaders zijn hier in West-Vlaanderen opa's of pepee's.
Geen probleem, klein kind is koning, onze kat werd Bonpa.
Al vlug werd echter duidelijk dat dit niet zo'n goed idee geweest was.
De vreemde blikken die ik ontwaardde als ik onze kat 's avonds in het schemerduister in de deuropening stond te roepen was ik rap gewoon.
Aan de file bij de kassa in Delhaize staan wanneer je zoon van 5 komt aangelopen met z'n armen vol kattenvoer, buiten adem roepend "we waren nog eten voor Bonpa vergeten", vond ik al veel minder.
Maar toen jaren later iemand mij vertelde over de dood van haar bompa en Middelste er zijn snater in sloeg om te zeggen dat onze Bonpa ook dood was, brak het zweet mij uit.
Nog voor ik er een speld tussen kreeg vertelde hij het hele verhaal : dat wij onze Bonpa al 2 dagen kwijt waren en dat papa hem tenslotte gevonden had, overreden, hij had hem nog langs de kant van de weg in het gras gelegd.
Ik verzeker u dat ik op dat moment dure eden gezworen heb wat naamgeving betreft.

Any Way

2006-08-23T12:33:00.000+01:00

G is een schatje. Hij is lang, hij is rossig, hij is Brits. Hij is zéér Brits. Beruchte stiff upper lip en al.
Stel je voor : T, een vriend van G, maakt een wereldreis, en zit in zo'n toeristenbus de obligate ronde van de stad Tokio te doen. Plots ontwaart hij in de wemelende mensenmassa op het trottoir een wel zeer opvallende verschijning. Minstens een kop groter dan al de rest en rossig. Stel je zijn verbijstering voor als hij merkt dat het G is! Wat een ongelooflijk toeval! In Tokio, een miljoenenstad! Haast buiten zinnen wurmt T zich naar voor op de bus om de chauffeur te overhalen te stoppen. Wanneer hij tenslotte opgewonden het voetpad opstormt en G op de schouder tikt verkneukelt hij zich in de opperste verbazing die hij zal teweegbrengen. G draait zich om en zegt zonder intonatie, enkel met een licht opgetrokken wenkbrauw : "Oh, hi T"
T is er tot op vandaag nog steeds niet over uitgepraat.
G is mijn schoonbroer. Mede daardoor woont hij met mijn zus samen, in het stilste dorp van de Westhoek. Hij werkt voor een internationaal bedrijf met thuisbasis London, voertaal Engels. Om maar te zeggen dat hij geen Nederlands spreekt. Vlaams wel, dat leerde hij van ons, maar we zijn eerlijk gezegd nogal slordig als we met hem converseren.
Laatst belde ik : "ah, G , hi, is me sis thuus? Hij : "Hello M ! oewist? menuutje, I'll call her, she's boven, reading a booksje", waarna ik hem aan de trap hoor roepen : "keppetje, it's je sis an de phone"
Op zich niks aan de hand, wij verstaan hem en hij verstaat ons.
Levert alleen een probleem op waar het AN nogal verschilt van ons dialect.
Zo kwam G jaren geleden met de wagen van Brussel terug en was daar in de binnenstad hopeloos in de knoei geraakt en de weg kwijt.
Bij thuiskomst wilde hij toch absoluut dat zus hem op de kaart iets aanwees. Een stad die meer dan alle anderen aangeduid stond in onze hoofdstad, maar die hij desondanks niet on the map had kunnen vinden.
Waar ergens bevond zich Andere Richtingen?

Belgisch bottinekesweer

2006-08-20T19:26:00.000+01:00

Ze zijn al véél van pas gekomen. Ze kwamen voor Dranouter uit de kast, en kregen sedertdien nog geen rust. Niet dat ze daarop zitten te wachten. Ze doen niets liever dan stappen en zijn het meest gediend met onvervalst Vlaams kikkerweer.
Alhoewel die bottines ook Nederlandse buien, Frans onweer en zelfs Spaans slijk weten te appreciëren.
Om eerlijk te zijn, ze hebben dat van mij.
Geef mij en die schoenen van mij maar een malse regen - bij gebrek daaraan mag een regelrechte plensbui ook - waarna alle kleuren feller zijn en alles zo lekker fris ruikt, waarna overal water ritselt en druppels hangen te blinken. Geen paraplu, nee dank u. Ik heb een leeftijd bereikt waarop ik wel eerst moet rondkijken of er niemand in de buurt is, voor ik met mijn ogen dicht en mijn mond open - tong eruit - mijn gezicht naar boven kan draaien, maar ik doe het nog steeds.
Kleddernat zijn en met soppende schoenen naar huis, waar je je kleren van je lijf moet stropen.
En dan koffie en een gezelschapsspel. Daar kan geen brandende zon tegenop.
Nee, ik moet niet verliefd zijn om te singen in the rain.

beam me up

2006-08-18T03:32:00.000+01:00

Er zijn zo van die dagen dat het schip met moeite te besturen valt.
Dat kan veroorzaakt worden door woelig weer, gaande van een lichte doch vervelende tegenwind tot een heuse magnetische storm.
Andere strubbelingen zijn mogelijks : aanvaringen met onbekende planeten, wormhole's, lastige Klingons en Romulans en zelfs intergalactische oorlogen.
En alsof dat nog niet genoeg is, kan er binnenscheeps ook vanalles gaande zijn : een vreemd virus, een verstekeling, technische mankementen allerlei.
Wat zouden ze doen zonder energiewolken, transporters,boordcomputers en vooral zonder de immer betrouwbare bemanning?
Zucht...we hebben het allemaal al eens meegemaakt zeker?
Op onze eigenste Enterprise?
Dat schip van mij is meer een rommeltje, lang niet zo goed georganiseerd als dat van captain Kirk.
Het hangt wat met haken en ogen aaneen en zwalpt soms meer dan dat het een rechte koers vaart en op een welbepaald doel afstevent.
Ik zie het ook zo ruim(telijk) niet. De levenszeeën bedwingen is mij al avontuurlijk genoeg.
Woelige waters, overstuur zijn, mensen vaarwel moeten zeggen, spijkers op laag water zoeken, voor schut staan, afgescheept worden, compleet de mist ingaan.
Ik kan ook wel een paar afleveringen vullen.
En wie niet.
Maar we zijn te scheep en we moeten varen.
En dan zijn er die prachtige zonsondergangen, een spiegelgladde zee, samenhorigheid met al je vrienden aan boord, het voortouw nemen, je nooit laten kisten, overstag gaan, kus(t) na storm op zee.
Het blijft schoon, zo door het leven zeilen, aanvaringen en al.
To boldly go where no man has gone before!

Gooi- en smijtwerk

2006-08-06T11:28:00.000+01:00

Loop ik op de festivalweide rond. Beetje dartel wegens vandaag voor het eerst geen bottinekes nodig. Struikel ik bijna over een stok, mij voor de voeten gesmeten door pierre du coin!
En alsof dat nog niet genoeg is, staan er ook nog eens 3 vragen op die ik verondersteld word te beantwoorden, daarna mag ik de stok pas met een gerust hart verderkeilen, en wel naar 3 anderen! Dit ruikt naar kettingbrieven, maar vooruit, kwaad zal het wel niet kunnen zeker?
Mijn werktitel, geheime titel en droomtitel.
Werktitel : ik ben beoefenaar van een knelpuntberoep, het schone ambt van verpleegster. En alhoewel we ons heden ten dage verpleegkundige laten noemen en een broekpak en géén kapje meer dragen, zijn er nog steeds mensen die ons zuster noemen. Ik ben psychiatrisch verpleegkundige. Al héél lang en nog steeds met volle goesting. De mix van lichamelijke verzorging en geestelijke ondersteuning is zeer afwisselend, boeiend en verrijkend, net als ons cliëntéle. Meer en meer beginnen ze ook in andere specialiteiten dan de psychiatrie te beseffen dat het lijf niet zonder de geest kan en omgekeerd. Er staan ons nog boeiende tijden te wachten.
Hierover ooit zeker en vast meer, want als ik van Pierre al de stok kreeg, dan is mijn beroep het paard dat erbij hoort.
Geheime titel : Moeilijke categorie want een geheim is een geheim en ga ik hier niet pardoes op mijn blog smijten. Deze kun je krijgen : alhoewel niet geheim , toch niet echt werk : heilige maagd, moeder van 3 kinderen, lief van mijn lief, kind van mijn ouders, zus van mijn (schoon)broers en (schoon)zussen, tante van ettelijke neefjes en nichtjes, vriendin, buurvrouw, ex, en zo kan ik er nog wel een paar opnoemen.
Droomtitel : Ha, da's een makkelijke : goed georganiseerde madam met de perfecte maten.(wat zowat het tegenovergestelde is van wat ik nu ben)
Waarna ik volgaarne de stok in brand steek en op die manier de fakkel doorgeef aan De Naakte Keizer, Smiling Cobra en Alcyon. Geheel vrijblijvend uiteraard, en oppassen dat ge uw vingers niet brandt.

Volk

2006-08-05T15:13:00.000+01:00

Ik ben eigenlijk niet thuis. Speel op verplaatsing.
Maar kan het niet laten toch iets te posten.
Dinsdag zette Vriend de tent al op. Want alhoewel hij vlakbij (in Poperinge) woont, blijven we toch graag ter plekke slapen. De sfeer en het samenzijn met al die vrienden, waarvan we sommigen enkel in Dranouter zien doen ons daartoe beslissen.
En het feit dat er al eens iets gedronken wordt bij zo'n gelegenheid.
Het valt me op dat onze buren (wat zijn het er véél, tentjes zo ver je kijken kan) steeds jonger worden.
Maar als ik bedenk dat ik wel de evolutie van de 1- en 2persoonstent in de laatste 30 jaar kan schrijven, op basis van wat ik hier in die tijd zag passeren, besef ik dat ík het ben. Ik word ouder. Op Dranouter echter is zoiets rap vergeten en daarenboven van geen tel.
Het modderbad van vorig jaar indachtig trok ik dit jaar mijn bottinekes aan. Ik kreeg er geen spijt van, de drukste stukken van de wei zijn al vlug kapotgetrappeld en veranderd in een glibberige massa. Tot groot jolijt van sommige gasten die duidelijk nog niet zelf hun was moeten doen - zie je wel dat ik oud word!
Uniek kader toch wel. Als ik opzij kijk zie ik tussen de festivaltenten door een glooiende wei vol koeien en daarachter piept nog net de toren van een verre kerk. Ik hoef maar mijn hoofd om te draaien om de bewimpelde Kayam te zien, waarrond het een wemelende drukte is.
Van deze aanvangsavond blijft Zap Mama me het meest bij, met een spetterende, besmettelijk enthousiaste Marie Daulne op het podium.
Wat een vrouw!
Hier moét je dansen, kan niet anders.
Jammer van die bottinekes.

wie spaart heeft wat

2006-07-31T21:32:00.000+01:00

Ik kan er weg mee, reken maar. Het begon al vroeg: met keitjes, schelpjes, pluimpjes, takjes. Daarna van die gekleurde doorzichtige snoeppapiertjes. Als je er zo eentje voor je oog hield en het andere oog dichtkneep zag de wereld er schitterend uit! Geel, rood, blauw, oranje! En de papiertjes bleven lekker lang naar karamel ruiken. Later werden het postzegels, dat heb ik lang gedaan, want er zijn er zo veel, en je kunt zalig lang verzamelen voor je doos vol is.
De prentjes van bij de chocolade spaarde ik, de artis- en historiapunten.
Tegen de tijd dat ik plaatjes van mijn favoriete zangers, The Rubettes uit de boekskes knipte was het al te laat. Ik had het. Héél erg! Verzamelwoede.
En wat misschien nog erger is : het ging nooit meer over. Ik heb het met andere woorden nog.
Net als beroemde schilders heb ik mijn periodes : kunstwerken op postkaarten, kruissteekpatronen, lappen stof (en ik kan geeneens naaien!), blauw serviesgoed, tuintijdschriften, blikken dozen.
Verder zijn er fascinaties die nooit overgaan : scherven, parels, schelpen.
Van al deze dingen heb ik dus hopen, en alles wordt regelmatig bekeken en bewonderd, en niks, echt niks ervan kan weg.
Ik heb het van mijn pa, zoveel is zeker. Die spaart al 70 jaar met nimmer aflatende inventiviteit en energie, tot grote wanhoop soms van mijn ma, die het ene moment een wand vol borrelglaasjes heeft -geen enkele gelijk- en een paar jaar later geen weg weet met de zelfgemaakte kerststallen, allemaal te mooi om in de kast te laten zitten.
Broer J heeft het ook : fossielen, prenten van vuurtorens, bokalen vol schelpen, vetplanten, ik noem maar wat.
Nu kwam Jongste paar dagen geleden thuis na vakantie in Frankrijk met haar papa en trots toonde ze me haar verzameling zelfgevonden stenen, die allemaal de vorm van een hart hebben.
Ze heeft het dus ook.
Het zal besmettelijk zijn.
Of erfelijk wellicht.

studie

2006-07-28T07:58:00.000+01:00

Ik ben een geboren kustmens. Een strandloper van voor ik kon lopen. Met ma, zus en kleine broers op zomerdagen van 's morgensvroeg naar het strand, te voet, het was maar een paar honderd meter. De hele dag bleven we daar.
In die tijd kende ik frigoboxen en koelelementen enkel vanop foto's in Het Rijk Der Vrouw. Dus bij aankomst op het strand maakten we eerst een kuiltje om de fles limonade in te zetten.
Daarna samen met een pak andere kinderen putten maken, héle diepe, liefst tot aan de andere kant van de wereld. Ik dacht toen nog dat dat China was, Australië leek me niet exotisch genoeg.
Later stelden we onze aspiraties wat bij en werden het heuse kamers; met trappen en stoelen en tafels, alles in zand. Als alles af was gingen we bij mekaar op bezoek. Of we lieten ons ingraven, met alleen hoofd, handen en voeten boven het zand uit. Het geheel werd versierd met stokjes, steentjes en pluimen, de naam met een vinger getrokken in hard zand. We maakten kastelen met kantelen, slotgrachten, torens, alles rondom versierd met schelpen. We maakten forten aan de vloedlijn en keken wiens bouwsel langst tegen het opkomende water bestand was.
Nu noemen ze mensen die zich met zulke dingen bezighouden zandsculpturisten!
Ergens halverwege, alhoewel we er vanaf een kwartier na aankomst al om de haverklap om vroegen : de boterhammen. En geen gezeur over het zand dat ertussen zat, "dat kuist de maag!"
Pa kwam na z'n werkdag ook nog, en leerde ons dan zwemmen.
Op je buik dobberen in zee met de hand van je vader onder je, weten dat er nooit iets kan gebeuren met hem zo dichtbij, zout water in je mond, gewichtloosheid, zonnewarmte op je lijf. Ma die op het strand zit te kijken en je geen moment uit het oog verliest. Dichter bij het baarmoedergevoel kun je vanzelevens niet komen denk ik.
De dag was nooit lang genoeg.
Vanaf mijn 15de ging ik met vrienden, we hadden een vaste stek en zagen wel wie er was, meer dan een handdoek, ons zwempak en mekaars gezelschap hadden we niet nodig.
20 jaar geleden herhaalde de geschiedenis zich voor mij, toen ik met mijn eigen kleine kinderen naar het strand trok en hen bezig zag.
Altijd naar dezelfde vaste plaats, waar er steeds iemand is die je kent, waar je een hele middag kunt zitten kletsen, of een tukje doen terwijl een vriendin een oogje op de kids houdt. Thermossen koffie, zakken pistolets, bergen papieren bloemen, wat ik allemaal naar dat strand heb versleept.....
De hele wereld hebben we verbeterd, daar al kletsend op dat strand, gezucht over onze mannen en hun moeders, ons werk, gedroomd over perfecte zelfreinigende huizen, het ideale figuur en voorbeeldige kinderen.
Ondertussen gaan die ook al zelf, die kinderen, al zijn ze jammer genoeg nooit écht voorbeeldig geworden.
Oudste was wel jarenlang elke zomervakantie strandredder. Ik hoor de branding nog, zei hij soms als hij na een dag turen en toeteren thuiskwam. De cirkel is rond dacht ik dan.
Maar wat ik wilde zeggen.
Liesa Dupont dus, en haar studie over het naaktstrand. Een studie van 2 weken. Ze observeerde en zag dat kijken er belangrijk was, dat er een soort van communitygevoel was en dat er meer zonnebrillen gedragen werden dan elders?! Huh! Was het een vergelijkende studie? Ging ze bijgevolg ook 2 weken naar een textielstrand? Werd ze daar niét in een gemeenschap opgenomen? Werd ze daar niét bekeken? Speelde sexualiteit daar geen enkele rol? Waren daar in geen velden of wegen tatoeages, piercings of zonnebrillen te bekennnen?
Van al deze dingen plenty op het strand, het hoeft niet naakt te zijn.
Hoog tij(d) voor een inleefstage Liesa, het is er het weer voor!

de wereld is rond

2006-07-26T07:07:00.000+01:00

Op reis aan het zwembad : kijken wat de mensen lezen.
En bij dat leesvoer het personage bedenken.
Dat doen wij graag en het gaat ongeveer zo :
De mevrouw met het Royals magazine heeft thuis een vlinderhondje met een strass halsbandje dat ze bij de poetsvrouw achterliet. Ze gaat straks tenissen. Ze belt elke dag naar huis om te horen hoe het met Hondje gaat.
Die man met de vakantie-editie van het Laatste Nieuws (hij leest het verslag van de tour in de sportpagina's) is metser, geen twijfel mogelijk!
Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat we hier geholpen worden door sterk gebruinde hals en armen, en een spierwitte buik. Hij mist zijn duiven.
Die knappe gast met z'n wilde krullen leest een dikke turf : Schaduw van de wind, van Zafon. Hmmm, ik dacht het wel, daar zit wat in. Zou hij journalist zijn? Hij is iemand om in een bruin café een boom mee op te zetten, heeft over alles een mening. Hij ziet er onafhankelijk uit, gaat straks in de 4Gats een espresso drinken en daar zonder twijfel allerlei interessante mensen ontmoeten.
In de ligstoel zit iemand met Stephen King op schoot. Ze lijkt braaf, maar volgens ons heeft ze heel wat verborgen kantjes en ze zal haar echtgenoot wel niet in stukken hakken en aan de honden voeren, maar in gedachten heeft ze toch al ettelijke onfrisse manieren bedacht om van hem af te raken.
De echtgenoot in kwestie ligt met flitse zonnebril en dito gouden halsketting vlak bij haar met het tijdschrift Autowereld te spelen. Heeft meer werk met het checken van alle vrouwelijk schoon dan dat hij leest. Wordt gecatalogiseerd als redelijk waardeloze macho. Ja, we zijn genadeloos!
De Pratchettlezer even verder heeft volgens ons een nogal saaie kantoorjob bij één of andere overheidsdienst, maar in z'n vrije tijd is hij lid van de sterrenwacht en hij kent alle afleveringen van Star Trek uit het hoofd. Hij kan ook goed koken, is gek op Nigella Lawson en deed z'n vrouw een kookboek van haar cadeau.
De vrouw zit naast hem het desbetreffende kookboek te doorbladeren, dus dat was een makkie.
Geen enkel boek echter liet onze fantasie zo met ons op de loop gaan als wat Vriend ontdekte. Hij kwam opgewonden en met enig ontzag in z'n stem fluisteren : kijk wat die mevrouw leest!!!
A Short History of tractors in Ukrainian.
De kaft ziet er vergeeld en zelfs een beetje antiek uit. Al kunnen we natuurlijk niet àl te opzichtig turen.
De dame is van middelbare leeftijd en ziet er op slag zéér intelligent uit. Ze heeft een bril op, dat helpt. Ongetwijfeld een prof aan 1 of andere universiteit. Landbouwkunde, geschiedenis van de industrialisering in de landbouw, zoiets. Waaaw!
En dan in Spanje aan een zwembad vakliteratuur zitten lezen!
Misschien geeft ze lezingen overal, over de ontwikkeling van tractoren door de jaren en over de grenzen heen en is ze hier voor een congres!
Wij verwonderen ons over dit facet van de wetenschap, waar wij tot nu eigenlijk niet het flauwste benul van hadden.
Ondertussen al 2 weken thuis en allang weer aan het werk. Vertelt vriendin-collega R -notoir Amazon.com adept- dat ze tijdens surftochten op die site soms echt bizarre dingen tegenkomt.
Gisteren nog een boek over tractoren in Oekraïne. Wie leest nu zoiets? Zij in elk geval alleen de titel.
Ik geloof mijn oren niet. Kan dit zijn? Wat een toeval! En ook : Zijn de lezingen van onze prof afgelopen en verkoopt ze haar studieboek? Voldeed het niet aan de verwachtingen? Is het wellicht een naslagwerk dat ze zelf schreef?
Opgezocht dus. Het is een roman! Over -je raadt het nooit- een landbouwer! Verklaart alles.
Jammer van die mevrouw aan het zwembad, ze heeft een schitterende carriére gemist.

PS : het boek is besteld -ik moet het lezen-, dat spreekt vanzelf

Doendenken

2006-07-22T11:20:00.000+01:00

Je hebt denkers, en je hebt doeners.
Ik denk dat ik een doener ben.
Met doen bedoel ik dan niet: steeds maar bezig willen zijn, maar meer dat ik het allemaal wil beleven, wil mee-maken.
Is dat praktisch gezien niet te realiseren, dan moet ik het kunnen visualiseren. Zo'n beetje in m'n hoofd doen alsof ik het doe. Dat bracht me al op vele plaatsen.
En misschien maakt me dat toch een denker dan.
Met weten en voelen is het ook een beetje zo vind ik.
Ik weet dat ik een voeler ben. Maar als ik ergens iets bij voel, wil ik er wel zo veel mogelijk over weten. Zo ben ik al surfend op het internet al de gekste dingen tegengekomen trouwens, waarvan sommige me zowaar zelfs bijbleven!
Al die dingen maken van mij een hele trage. Al van ver voor het woord onthaasting zelfs maar bestond, deed ik er al aan. Niet met opzet hoor, het is mijn natuur.
Een boek dat ik echt mooi vind in een rapke uitlezen bij voorbeeld, dat kan ik niet.
Moeten sommigen maar zo schoon niet schrijven ook, met zinnen die smelten tegen je verhemelte, of openspatten in je hoofd.
Na bepaalde stukken leg ik dat boek neer en willen mijn ogen even dicht om alles te laten doordringen.
Vroeger wou ik net als Mary Poppins in een tekening of een boek kunnen springen, me er helemaal in onderdompelen.
Nu weet ik ondertussen dat dat niet kan, maar ik blijf proberen.

ik kan toveren

2006-07-19T22:14:00.000+01:00

Ik weet het zelf allang, als sinds ik een kind ben, mijn pa toonde het me.
Het is helemaal niet moeilijk eigenlijk, maar zoals met zo veel dingen : je moet het weten.
De timing is belangrijk :
Je wacht een paar zwoele dagen af.
Dan komt er een lastig gedeelte :
Een stukje strand vinden zonder lichtvervuiling - dus geen bebouwde zeedijken of kustbanen in de buurt.
Je gaat ernaartoe bij nachte, of op z'n minst in het donker; wie wil toveren moet er tenslotte iets voor over hebben.
Ga naar het water, beter nog, ga erin, en kijk : zeevonk !
Duizenden lichtgevende, glitterende blauwgroene spikkels in de branding en op het natte zand.
Als je zelf in het water gaat blijven ze op je hele lijf plakken en zie je er net een blinkende zeemeermin/man of een flashy hollywoodster uit - je mag zelf kiezen hier.
Als je met een duikbrilletje onder water kijkt, is het alsof je in de melkweg zit tussen miljoenen sterren !
Zelfs meenemen in een flesje voor de thuisblijvers of slaapkoppen lukt, al blijft de magie dan maar een paar uur werkzaam en pas na goed schudden.
Zoals met alle spreuken, kan ook deze teniet gedaan worden : als het regent is het afgelopen.
Ik ken nog massa's andere toverdingen, waarover later ooit wel eens meer, maar dit is toch mijn favoriet !

follow me

2006-07-18T22:42:00.000+01:00

Dit zicht hebben als je een lodderig oog opentrekt :
Liefste vriendje.
Liefste zwemzee, navel van onze Moeder waar het zo zalig dobberen is.
Liefste strand en duinen. Warme zon op mijn lijf na een werkdag.
En al dat heerlijks op nog geen 10 minuten fietsen.
Hoe rijk kan een mens zijn.

Gauw die

2006-07-15T12:50:00.000+01:00

scherven pakken die ik al jaren spaar en zelf net zo'n bankje maken als ik in Barcelona fotografeerde!

namen noemen

2006-07-14T20:42:00.000+01:00

Die Catalaanse vlag op vakantie dus : ontworpen door designer avant la lettre Karel de Kale. Niet mis gedaan voor 1 van de eerste fransmannen uit de geschiedenis trouwens. Coco Chanel of Jean-Paul Gaultier zouden er wel wat voor over hebben denk ik, om 1 van hun creaties zo'n slordige 1.000 jaar te laten meegaan.
Maar eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat Guifre El Pelos er ook voor iets tussen zat, hij was de muze als het ware.
Guifré El Pélos zijnde Wilfred De Harige, a hairy hero.
Nu had ik mij over de jaren 800-900 zo wel al eens 1 en ander voorgesteld, geholpen door de prachtige illustraties van Artis-Historia in de onvergetelijke boeken met groene kaft uit mijn lagere schooltijd : 's Lands Glorie. Ik kreeg nooit genoeg van die prenten, heb ze ettelijke keren uitvoerig bestudeerd.
Ik moet zeggen dat alle figurerende mannen uit die tijd daarin harig waren. Lang hoofdhaar, al dan niet in vlechten en ruige (bakke)baarden in alle soorten modellen en kleuren.
Guifré moest een uitzondering zijn om zo'n naam te verdienen denk ik dan. Opzoekwerk levert alleen de info dat hij inderdaad véél haar had , zelfs op plaatsen waar dat niet hoorde. Tja, wat moet een mens daarmee. Ik laat het maar zo, voor mijn fantasie helemààl met me op de loop gaat.
Wel makkelijk natuurlijk, zo'n opvallend kenmerk, als je een naam moet krijgen.
Iets waar ik me eigenlijk soms zelf ook aan bezondig hoor. Wat wil je als je ettelijke Marcen en Luc's in je vriendenkring hebt, om van de Tine's en Anne's nog te zwijgen. Het maakt de conversatie makkelijk als iedereen met 1 woord weet over wie het gaat. Wreed ambetant dan weer, op het moment dat Jongste het bij vrienden vol enthousiasme heeft over Anne "Bannanne" , omdat ze gewoon niet beter weet of het is de echte achternaam van die vriendin.
Bannanne zijnde 1 van onze dialectwoorden voor zat, dronken.

Catalaanse ezels

2006-07-13T11:06:00.000+01:00

Het viel ons bijna onmiddellijk op : hier kleeft niet de bekende Spaanse (Osborne)stier op de wagens, maar als tegenhanger een ezel, een Ruc Català.
En zoals te verwachten schuilt achter dit koppige beest een verhaal van dapper weerstand bieden. De inhoud hoorde ik al ettelijke keren, zij het telkens op andere locaties : In Wales, in Friesland, en -durf ik het zeggen?- zelfs hier in Vlaanderen.
Tijdens bezettingen wordt de eigen taal verboden op school, in sommige gevallen zelfs op straat. In het geval van ons stukje vakantieSpanje dit jaar werd het Catalaans alleen nog thuis gesproken, en in het geheim in het klooster van Montserrat.
Franco -en dat is toch niet zo héél lang geleden- deed ook zijn uiterste best de taal volledig "uit te roeien".
Maar wees gerust, het Catalaans is dankzij de volharding van de inwoners tegenwoordig springlevend en wordt door iedereen daar gesproken en geschreven.
Toen een tijd geleden de typisch Catalaanse ezel met uitsterven bedreigd werd (want hij bestaat ook in het echt dus), moeten ze daar in Catalonië gedacht hebben : "nu dat nog"; en een symbool was geboren.
Het kan soms vreemd lopen met symbolen, we kwamen er op reis nog zo eentje tegen :
De vlag van Catalonië, 4 rode strepen op een goudgele achtergrond; ontstaan nadat Guifré el Pélos heel dapper ter bescherming van Catalonië vocht tegen de Saracenen, meer dan 1.000 jaar geleden.
Karel de Kale wilde hem na afloop persoonlijk bedanken en gelukwensen maar zag dat Guifré zwaar gewond was. Karel doopte zijn vingers in het bloed van de stervende held en veegde die over het gouden schild van Guifré.En voilà ; 1 van de oudste vlaggen van Europa zag het levenslicht.

Of die verhalen waar zijn of niet heeft voor mij eigenlijk weinig belang, ze geven het symbool kracht. En ik vind het persoonlijk stukken makkelijker iets te onthouden als er zo'n mooi verhaal bij hoort.

tea cemerony

2006-07-12T06:50:00.000+01:00

Woorden zijn magie. Ze maken je vrolijk, gelukkig, triest, bezorgen je kippenvel,ze drijven vrienden uit mekaar, ze doen je blozen, je krijgt ze niet over je lippen, ze stokken in je keel, ze rollen je mond uit.
Er zijn hele theorieën trouwens, over het soort versprekingen die men placht te doen, of de manier waarop je letters en woorden door elkaar haspelt. De bekende Vereende Krachten die Verkrachte Eenden worden, je kent ze wel.
Sommige psychiaters verdienen er een aardige boterham mee. De neurolinguistiek is een bloeiende wetenschap.
Bij mij werken sommige woorden net als geuren, ze zwiepen me zonder verwittiging vooraf, terug in de tijd, en daarna gaat het in vrije val langs Memory Lane. Andere straatjes zijn ook mogelijk, of watervallen; de ene associatie na de andere.
Een tea ceremony doet me op dat vlak weinig, een tea cemerony daarentegen zette gisteren een immens raderwerk in gang, ik heb er de hele verdere dag van genoten. Ik vond het een woord waar een prentje bij hoort, van een kamer vol fantasiefiguren.
En op dat moment floepte de Mad Hatter van Alice in Wonderland mijn hoofd binnen, gevolgd door Jabberwocky. 1 van de zalige nonsensgedichten van Lewis Carroll die ik als kind las. Hij (of is het een zij?) heette in ons nederlandstalige boek de Wauwelwok. Daarna de hilarisch onzinnige verklaring, door niemand minder dan Humpty Dumpty himself. Ik herlas het prompt allemaal, en het werkt nog steeds, ik ben er nog altijd absoluut weg van!

Spanje

2006-07-11T10:29:00.000+01:00

Was leuk; alhoewel het van mij gerust allemaal iets frisser mag, met ros bloed als het mijne blijf je maar antizonnebrandspul smeren in zo'n land!
Vooral Gaudi was en ben ik helemaal wild van.
Willen of niet, jullie horen later meer, nu eerst wasmachines laten draaien, post doorworstelen, voorraad inslaan, bij ma en pa verslag uitbrengen,...

Mijn tandarts

2006-06-28T19:04:00.000+01:00

Ik ben nu een grote,flinke meid (ik ben dat al een hele tijd zelfs), en kan perfect beschrijven wat er bij een tandarts gebeurt, en dat is zeker niks om ongerust over te zijn.
Maar toch....ik ga niet graag.
Voila, het is eruit.
Zijn er eigenlijk wel mensen die wél graag gaan? (diegenen die sterven van de pijn en de tandarts bijgevolg als de verlosser zien tellen niét mee)
Pas op, mijn tandarts is een relatief knappe man, hij babbelt vlot, wat hij te vertellen heeft is zelfs interessant,hij is een goed vakman. De radio staat op een verdraagbare post, er is uitzicht op een kunstig aangelegde binnentuin, niets te klagen dus.
Het kan allemaal niet baten. Met argusogen volg ik elke beweging,hulpeloos in die achteruitgeklapte stoel,met zo'n slabbetje onder m'n kin, de handen in een beginnende staat van klamheid. Hij bekijkt en bepeutert neuriënd mijn mond. So far so good. Maar o wee als hij "dé spuit" bovenhaalt omdat er ergens een gaatje dient uitgeboord en dichtgeplamuurd dus daartoe eerst verdoofd. Ronduit benauwelijk.
Mijn mond véél te ver open (dat doet zeer in de hoekskes!)en mijn ogen stijf dicht. Tandarts heeft namelijk een bril op en daar wil ik niet in weerspiegeld zien wat ik voel : hoe die ellendig lange naald in dat weke tandvlees gaat.
Dan zwijg ik nog over de geur en het geluid van de boor; en de pruillip achteraf, als alles nog slaapt. Die momenten dat je moet je lip vasthouden als je wat drinkt omdat het er anders gewoon even rap weer uitdondert.
Vanmorgen kon ik dapper zijn, er moest enkel wat tandsteen af. Te trotseren was dus alleen het geluid van dat schrapertje over m'n tanden dat me kippenvel bezorgt.
Na de behandeling bijgevolg praatjes, zo ben ik dan weer.
Ik vroeg mijn tandarts of hij daar geen moeite mee heeft, met de wetenschap dat niemand graag naar hem toekomt. De brave man viel uit de lucht, ik moest hem uitleggen wat ik precies bedoelde. Ik vrees dat ik hem een illusie ontnomen heb, hij vindt namelijk dat het best meevalt, die schrik voor de tandarts.
Dat tandartsen eng zijn is blijkbaar iets wat iedereen weet, alleen voor kinderen en tandartsen wordt het angstvallig geheim gehouden.

Woonachtig

2006-06-26T17:37:00.000+01:00

Flyer voor de verkiezingen in de bus vandaag, niet de eerste en zal jammer genoeg niet de laatste zijn. Man prijst zichzelf aan, ondertussen zelfzeker glimlachend naar ons, zijn toekomstige kiezers. Niks mis mee, als je de "stijl"regels van verkiezingspulp kent.
Je leert die dingen diagonaal lezen. 1 woord viel mij op : woonachtig. Woon-achtig! Bij heuvelachtig kan ik mij iets voorstellen. Bij regenachtig moet ik dezer dagen zelfs mijn fantasie niet gebruiken, een simpele blik uit het raam volstaat.
Zenuwachtig, dat zijn die kriebels in je buik de avond voor Sinterklaas, dat ken ik ook.
Maar woonachtig? Beetje wonen, maar toch niet helemaal? Net niet? Bijna af, alleen de ramen en deuren moeten er nog in?
Of doe ik nu overdreven kinderachtig?

Geven

2006-06-24T07:38:00.000+01:00

Ik weet niet hoe lang ik al bloeddonor ben, trouw elke 3 maand een zakske laten aftappen. Daarna samen met Vriendin barmoeder voor de andere donors in het parochiezaaltje van het dorp waar ik 20 jaar woonde, altijd een gezellig weerzien. Ik loop ook al ik-weet-niet-hoe-lang met een kaartje van beenmergdonor op zak. Ooit ook daarvoor bloed laten prikken en de nodige formulieren ondertekend, toen een vriendin leukemie had, we waren met 70 toen, in een poging haar te helpen. Het afnemen van beenmerg werd ons omstandig uitgelegd en heeft wel wat meer voeten in de aarde dan het afstaan van bloed : onder algemene verdoving meer dan een liter beenmerg en bloed uit je heupbeen laten trekken,... Maar de kans is héél klein dat je "code" ooit met iemand compatibel is en je dus in aanmerking komt als je geen familie bent.
Er zitten trouwens wereldwijd maar een goeie 7 miljoen code's in die databank, wat ik ongelooflijk weinig vind.
Krijg ik tijd geleden out of the blue telefoon van mijn arts : of ik wil bijkomende bloedtests laten doen, want via de internationale databank vonden ze mijn code, en die zou kunnen kloppen voor iemand.
"Iemand", tja, dat is wat anders dan die éne vriendin hé, ik was dat hele donorkaartje trouwens vergeten. En stel dat het lukt, zo ingrijpend, die enorme prik in je heup, die algemene verdoving, zie ik dat wel zitten eigenlijk?
Ik moet op een welbepaalde datum naar de arts, waar hij bloed prikt dat onmiddelijk speciaal verpakt wordt en naar 1 of ander gespecialiseerd labo in Brugge vervoerd, de wagen staat te wachten! Spectaculair, dat wel. Maar ondertussen begint hier vanbinnen iets te knagen : ik kan op elk moment nee zeggen, zegt de doc, hij ziet en hoort me wel aarzelen. Want wil ik dit wel? Is nogal ingrijpend allemaal, ik moet in het ziekenhuis blijven, zal misschien tijdje stijve heup hebben, moet eerst bloed geven om het achteraf terug te krijgen,...
En dan bel ik doc, om nog eens te overleggen, vol van bedenkingen.Doc onderbreekt me en zegt : "het is voor een jongen van 24, uit Engeland"
Plots kantelt alles. Ik heb zelf een zoon van 23. Zit met kippenvel in de zetel als ik de telefoon neerleg.De jongen krijgt het gezicht van mijn jongen en het kan niet vlug genoeg gaan nu, ik wil desnoods zelf naar Engeland om daar ter plaatse dat beenmerg af te staan.
2 dagen later krijg ik bericht : de verdere code's vertoonden onvoldoende overeenstemming, ik kan geen donor zijn.
En daar ben ik dus écht niet goed van.

PS : Weet achteraf bezien niet of doc de waarheid sprak, of mij gewoon héél goed kende en psychologische zet deed. Maar het werkte, en hij heeft overschot van gelijk ; net als Willem Vermandere : oltied iemands vader, oltied iemands kind

http://www.bl.rodekruis.be/broch/beenmerg.htm

Boilerman

2006-06-20T04:55:00.000+01:00

Douchen is al een tijdje geen onverdeeld genoegen meer hier. Op de ochtenden (meer neigend naar de middag, maar dat wil hij niet geweten hebben) dat Middelste thuis is, het best merkbaar : verschrikt maar hartsgrondig gevloek vanuit de badkamer. Terwijl Jongste dagelijks net hetzelfde tegenkomt maar haar boosheid slechts laat blijken door wat verontwaardigd gesputter. Oudste en ikzelf hebben een identieke techniek, we doen gewoon een stap opzij en wachten tot het over is. Ons warme water heeft namelijk kuren en geeft er op cruciale momenten ijskoud de brui aan! Maar nu is redding onderweg! Tot ons aller blijdschap is het langverwachte bezoek van Boilerman vandaag gepland!
Eerbiedig wordt hij binnengelaten en vol ontzag zien Jongste en ik hoe hij handig dat ingewikkelde ding demonteert en er de juiste stukken uitvi(j)st. Met zijn grote leren schoudertas en koppelriem vol werktuigen waarvan geen mens behalve hijzelf weet waarvoor ze dienen, en waar hij moeiteloos en zonder kijken de juiste uitpikt, lijkt hij waarlijk de specialist die hij is. Niet gewoon Boilerman, maar Dokter Boilerman.
De klus is in geen tijd geklaard en Dokter B krijgt een welverdiende kop koffie. En dan gaat het gesprek plots over dierbaren, want die hangen hier in foto aan de keukenmuur, en over hoe moeilijk het is als ze veraf zijn. En Dr.B weet er alles van, want enige zoon woont in Spanje, nee, niet het einde van de wereld, maar toch te ver om binnen te wippen.Maar erger nog dan veraf wonen, is er niet meer zijn.En hij vertelt over schoonbroer, die 3 maand kwam inwonen tijdens verbouwingen, maar er ondertussen al 9 jaar was, en die hij elke morgen samen met hond ging wakker maken; ik hoorde het hele ritueel ontroerd aan. Tot paar weken geleden zekere morgen dus niet wakker te krijgen,die schoonbroer, zomaar, dood in bed. En hoe dat beeld op z'n netvlies gebrand staat, zo erg, dat hij er 's avonds niet van kan slapen. En wijl ik nog nadenk of ik hem het principe van visualisatie uit zal leggen, zegt Dr. B : "en weet je wat ik dan doe, als ik dat blijf zien? Ik placeer in gedachten een lavabo. En als dat nog niet genoeg is, een wc, en een spiegel, alles tot in de puntjes. Ik heb de laatste tijd al wat geïnstalleerd in bed!". En ik sta paf bij zo veel inventiviteit en intuïtie. Het moeten heus niet altijd bospaadjes of warme stranden zijn dus. Lavabo's en wc's kunnen het ook! Boilerman, you made my day!

What's in a name

2006-06-15T22:40:00.000+01:00

Na het werk : take five aan de keukentafel met de plaatselijke advertentiekrant, vóór de avondspits toeslaat hier in huis.
Ze zoeken Teamleaders, Account Managers, Topverkopers en International Sales Engineers. Je zou er zowaar plankenkoorts van krijgen. Nepsollicitanten vragen ze nergens, maar krijgen ze overal, zo blijkt.
Enkele pagina's verder zie ik haar plots staan, zomaar, zonder waarschuwing, tussen de overlijdensberichten. Ze springt eruit : Nadège Plumet.
Nadège Plumet, geboren te Forchies-la-Marche.
Een naam en geboorteplaats als een gedicht, vooral hier in Vlaanderen dan toch. Een naam die op je tong ligt als zware rode wijn, die ruikt naar zwoele avonden in een kersenboomgaard, die intelligent klinkt, maar toch een beetje frivool is, zo met dat accent grave op de e. Een naam om trots op te zijn, elke keer iemand ernaar vraagt. Nadège ; ik zie haar niet staan stofzuigen, of aardappelen schillen met een schort voor. Ze is meer de beeldschone heldin in een ietwat tragisch verhaal dat zich afspeelt in statige huizen met bedienend personeel. Ah, Nadège uit Forchies-la-Marche, alle dorpsjongens gek op haar, ze was zo belle, met lang golvend haar en de liefste glimlach ooit. Ik denk niet dat Nadège Plumet in de rij stond aan de kassa van de supermarkt; met zo'n naam ga je naar vernissages en walking dinners in ambassades. Misschien een enkele keer naar een verkoopzaal, om je collectie venetiaans glas aan te vullen, prijs geen belang. En Nadège maakte zonder twijfel lange, culturele reizen. Egypte, India, China, Rusland...
"Ma, ik ben thuis", roept jongste als ze de deur openduwt.
Ik schrik op en vouw de krant dicht.
"Ik was ook even weg" antwoord ik.
http://www.wegenerdm.be/?pag=34&lang=NL

Vroeg opstaan

2006-06-14T05:24:00.000+01:00

het huis nog stil, en bij een tas koffie de nieuwe dag uitpakken. Alles kan nog, en voorlopig mag het ook. Lekker in mijn eigenste blubberige blootje rondbadderen zonder tienerkinderen die "I'm blinded" krijsen, nog geen alerte replieken vereist.
"De zomer lijkt even voorbij" proberen ze me wijs te maken via de radio. Omdat het regent? Omdat de natuur zorgt dat het gras mals en de kruiden groen blijven? En aan wie moeten al die sukkelaars die een dagje strand gepland hadden nu een sorrypas vragen? Een raincheck van Moeder Natuur; ça sera pour une autre fois. Zonnige dag wel op te nemen wanneer het mij past uiteraard. Ik heb er bij nader inzien en volgens deze normen nog wel een stuk of wat te goed van de Post ook, lijkt mij, want zoals het klokje daar tikt, tikt het nergens! Zolang ik er gene aan mijn lief moet vragen is het voor mij allang goed.

Niet makkelijk

2006-06-13T17:11:00.000+01:00

zo'n eerste.
Ook niet als je altijd bezig bent alles in woorden te vangen; hoe stuntelig het soms ook is/lijkt.
En zelfs niet als je al maanden zegt dat je er eens aan zult beginnen.
Maar vooruit : de kop is eraf!
Hier ben ik.
Benieuwd of het iets wordt. En zo ja, wat dan wel.